Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/2796 K.2014/6610

Davacı, davalıya ait işyerinde 2003 yılı Mayıs ayından 12/01/2009 tarihine kadar motosiklet ustası olarak enson net 1.100,00 TL. ücretle çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarının tahsilini, istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili firmanın onlarca işçiye istihdam sağlayan H. firmasının yetkili bayisi olduğunu, davacının işyerine 2003 yılında girdiğini, haklı nedenle gerçekleştirilen fesih işlemi tarihi olan 12.01.2009 tarihine kadar çalıştığını, tüm çalışma dönemlerinde asgari ücret ile çalışıldığını, ayrıca masraf olarak 80 TL. ücret verildiğini, ücret bordrolarında davacının imzasının bulunduğunu, davacıya tüm haklarının verildiğini, mesainin 08.00-18.00 arası gerçekleştirildiğini, davacının çalışma saatlerini bir çok kez aksattığını, işe geç gelip erken ayrıldığını, izinlerin kullandırıldığını,

muhasebeden kullanılan izinlere ilişkin imza atması istendiğinde davacının imzadan kaçındığını, firmanın davacının hizmet ilişkisini haklı nedenle sonlandırdığını, tüm alacakların alındığına ilişkin ibraname düzenlendiğini ve davacının itirazsız bu belgeyi imzaladığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tanık beyanlarına ve dosya kapsamına göre davacının brüt 760,10 TL. ücretle çalıştığı, haftada 18 saat fazla mesai yaptığı, davalı tarafça kıdem ve ihbar tazminatı kısmen ödenmiş olmakla feshin işveren tarafından haksız yapıldığı, kısmi ödemenin geçerli olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, davacının işyerinde en son aldığı ücret miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı davalıya ait işyerinde motosiklet ustası olarak çalıştığını ve ücretinin en son 1.100,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı ise asgari ücretle çalıştığını savunmuş, Mahkemece emsal ücrete ilişkin Adana Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliğinin yazı cevabı ve tanık beyanları dikkate alınarak davacının yemek ücreti dahil brüt 760,10 TL. ücret aldığı kabul edilmiştir.

Davacı ile aynı iş yerinde görev yapan tanıklardan A. K. kendisinin davacının yanında çırak olduğunu ve davacının 1000,00 TL.nin üzerinde maaş aldığını duyduğunu beyan ederken, diğer tanık M. K. davacının en son 1.150,00 TL. aldığını söylemiştir.

Davalı tanıklarından C. G. davacının ücretinin tahminen 600,00-700,00 TL. olabileceğini belirtmişken diğer D.. K.. 800,00-900,00 TL. civarında olabileceğini bildirmiştir. Bu beyanlara göre davacının iddiasını tanıkları doğrulamışken davalı tanıkları davalı savunmasının aksine davacının asgari ücretin üzerinde ücret aldığını dile getirmişlerdir.

Davacı davalıya ait işyerinde motosiklet ustası olarak 5 yıl 7 ay 8 gün çalışmış olup, davalının cevap dilekçesinde beyanına göre "ustabaşı" dır. Her ne kadar Adana Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliğinin yazı cevabında emsal ücretin brüt 680,00 TL olduğu belirtilmiş ise de, davacının, iş yerinde ustabaşı olarak görev yapması, kıdemi ve açıklanan tanık anlatımları karşısında ücret miktarına ilişkin iddiasını ispatladığının kabulü ile hesaplamaların iddia edilen ücret üzerinden yapılması gerekirken Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: