KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2012/2951 E., 2014/7429 K.·Mahkemesi : İstanbul Anadolu 1. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mart 2014
- Tarihi
- 16/12/2011
- Numarası
- 2010/1070-2011/1187
- A) Davacı İsteminin Özeti
- —
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Davacı, davalının işyerinde 15/11/2004 tarihinde işe girdiğini, davalının iş akdini haksız olarak 30/06/2010 tarihinde feshettiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatları, fazla mesai ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı şirket yetkili temsilcisi; davacının asgari ücretle çalıştığını, tüm aylıklarını aldığını, işe geç gelme, izin almadan ayrılma ve iş kurallarına uymayarak kendi iradesi ile işten ayrıldığını, devamsızlık tutanağı ve noter kanalıyla çekilmiş fesih ihbarnamesi olduğunu, fazla çalışma olmuş ise ücretinin ödendiğini, kıdem tazminatı ve diğer hakları talep edemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Olağan dışı fazla mesai ve genel tatil çalışma ücreti alacağı iddiasında bulunan işçi, bu iddiasını kanıtlamakla yükümlü olup davacı iddialarını destekleyen tanıklar, işyeri çalışanı olmayıp çalışma şartlarını bilecek durumda değildir. Bu durumda olağan dışı bu çalışmaların kanıtlandığı kabul edilemez. Bu nedenle kanıtlanamayan fazla mesai ve genel tatil alacak taleplerinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.
3-Dava, tüzel kişiliği olan şirket aleyhine açılmış olup şirket adına duruşmayı takip eden şirket temsilcisi Turgut Danacı’ nın karar başlığında taraf olarak gösterilmesi de hatalı olup, ayrı bir bozma nedenidir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2012/2951, K. 2014/7429, 6 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama