Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/30404 K.2014/27367

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 101, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK.’nunu 117. Maddeleri uyarınca “muaccel bir borcun borçlusu alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer.” Davacı taraf fazla mesai ücreti yönünden 09.11.2010 tarihli ihtarnamesi ile davalıyı tebliğ tarihine ve verdiği üç günlük süreye göre 14.11.2010 tarihinde temerrüde düşürmüştür. Mahkemece kısmi olarak istenen fazla mesai ücret alacağına bu temerrüt tarihi yerine, dava tarihinden faiz yürütülmesi hatalıdır.

3. 6100 sayılı HMK.’un 25/1 maddesi uyarınca “Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz”. Yargıtay istikrarlı olarak ıslah ile dava konusunun arttırılması halinde ıslah dilekçesinde faiz istenmediği takdirde talep bulunmadığından ıslah ile arttırılan miktara faiz uygulanmasını bozma nedeni yapmaktadır. Mahkemece ıslah dilekçesinde faiz istenmediği halde ıslah ile arttırılan miktarlara ıslah tarihinden itibaren faiz uygulanması isabetsizdir.

4. Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği hakimin takdir hakkını kullandığı tazminat ve alacaklarda, indirilen miktarın reddi nedeni ile davalı yararına vekalet ücretine karar verilmemesi gerekir. Hüküm altına alınan fazla mesai alacağından takdiri indirim yapılmasına rağmen bu indirilen miktar içinde davalı yararına vekalet ücretine karar verilmesi de ayı bir bozma nedenidir.

Yukardaki 3 nedenden dolayı karar hatalı ise de bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın HMK.’un 370 ve geçici 3/1 maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.