Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/4930 K.2014/10370

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarını istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili şirketin proje bazında ihale ile alınan süreli işleri üstlenerek bu projelerin güvenlik hizmetlerini üstlendiğini. Davacının çalıştığı Yüreğir/Adana adresinde faaliyet gösteren “K.. Projesinin” sona erdiğini ve buradaki güvenlik işinin başka bir firmaya verilmesi sebebiyle davacı işçinin zorunlu olarak 28.09.2010 tarihi itibariyle çukurova/Adana adresinde faaliyet gösteren “C.. K.. E..

Projesine” atandığını, davacı işçinin atama yazısını imzadan imtina ettiğini, atama yazısının işçiye tebliğe çıkartıldığını ve 28.09.2010 tarihinde tebliğ edildiğini, davacının, ataması yapılan projeye haklı bir nedeni olmaksızın devam etmediğini ve 30.09.2010 tarihi itibariyle iş akdinin feshedilmesini istediğini bildirir dilekçesiyle iş akdini fesih yönündeki iradesini yazılı olarak ortaya koyduğunu, davacının işe başlamaması üzerine 28.09.2010, 29.09.2010, 30.09.2010 ve 01.10.2010 tarihlerinde tutulan devamsızlık tutanakları tutulduğunu,

iş sözleşmesini kendisi fesheden davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin reddinin gerektiğini belirtmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle kıdem tazminatı isteminin kabulüne, ihbar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup-olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İş hukukunun en tartışmalı alanlarından biri çalışma koşullarının tespiti ile bu koşulların uygulanması, değişiklik yapılması, en nihayet işçinin kabulüne bağlı olmayan değişiklik ile işverenin yönetim hakkı arasındaki ince çizginin ortaya konulmasıdır.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü, “çalışma koşulları” olarak değerlendirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanununun 22 nci maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz.

İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli nedene dayanan değişiklikler, çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

Somut olayda, davacının, davalı şirketin ihale aldığı K.. adlı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, ihale süresinin sona ermesi nedeniyle 28.09.2010 tarihinde C.. K.. E.. Projesine atandığı, her iki işyerinin de aynı büyükşehir belediyesi sınırları içerisinde olduğundan iş şartlarında esaslı değişiklik bulunmadığı anlaşılmakla, davacının bu atamayı iş şartlarında esaslı değişiklik iddiasıyla kabul etmemesi ve iş akdini feshetmesi davacı açısından haklı fesih sebebi oluşturmadığından davacının kıdem tazminatı isteminin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç: