Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/5234 K.2014/9793

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olup, davalı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 435. maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, çekmece işçisi olarak davalı nezdinde 29.12.1987 tarihinde işe başlayıp davalı şirketin işyerlerinde, işten çıkartıldığı 14.01.2009 tarihine kadar aralıksız çalıştığını ve en son davacının davalı Şirketin Rusya Federasyonunda bulunan şantiyesine gönderildiğini, 2008 yılında izin kullanmak için Türkiye'ye gelen davacının, izin dönüşü için davalı şirketçe gerekli işlemlerin yapılmadığını, oyalama yoluna gidilip bilahare ücretinden % 25 oranında indirim yapılacağının ve bu koşullarla çalıştırılacağının söylendiğini,

davacının ücretten indirimi kabul etmediğinden işveren tarafından iş akdinin sona erdirildiğini, son net aylık ücretin 1.200 USD olduğunu, 3 öğün yemeğin ve konaklamanın işverence sağlandığını ve ayrıca davacının şirketten bir miktar ücret alacağı bulunduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ödenmeyen ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 10.11.1988 tarihinde işe başladığını, 14.09.2005 tarihinde çelikhasır fabrikasının üretim hattının kapatılması nedeniyle iş akdinin son bulduğunu, fesih bildiriminin davacıya imzasını havi yazılı olarak yapılan ihbar ve kıdem tazminatının tamamen ödendiğini ve davacının başkaca hak ve alacağı kalmadığına ilişkin ibranameyi itirazsız imzaladığını, hizmet süresiyle ilgili iddiasının ve en son Rusya'daki Şantiyede çalıştığı iddiasının doğru olmadığını, Zira davacının Şirketle olan ilişkisinin 14.09.2005 tarihinde son bulduğunu,

Davalı Şirketin Rusya Federasyonunda bir şantiyesinin bulunmadığını, dava dilekçesinde bahsi geçen Rusya Federasyonundaki şantiyenin davalı şirkete ait olmayıp ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olup Rusya Federasyonu mevzuatına uygun olarak Rusya'da kurulmuş ".. F..

T.." şirketine ait olduğunu ve bu şirketle yapılan görüşmelerden davacının bu şirket nezdinde geçen hizmetine ilişkin tüm haklarının tamamen ödendiğinin öğrenildiğini ve o şirketçe de ilgili belgelerin gönderildiğini, husumetin o şirkete tevcihi gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında iş akdinin kim tarafından ve ne şekilde feshedildiği konularında uyuşmazlık söz konusudur.

Somut olayda davacı iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı ise davacının iş akdinin feshi hususunda açıklayıcı bir beyanda bulunmamıştır.

Dinlenen her iki taraf tanıklarının beyanlarından davalı şirketin ekonomik darlık nedeni ile davacının ücretinde indirime gideceğini davacıya bildirmesi üzerine davacının bu teklifi kabul etmediği ve çağırıldığı işe gitmediği sabittir.

Davacının ücretinin düşürülmesinin 4857 Sayılı Kanun’un 22. maddesi çerçevesinde iş şartlarının işçi aleyhine değiştirilmesi yasağı kapsamında kaldığı ve işçiyi bağlamayacağı açık ise de bu gerekçe ile iş akdinin işçi tarafından feshedilmesi halinde haklı nedenle de olsa iş akdini fesheden davacının kıdem tazminatına hak kazanacağı, ancak ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gözetilmeden ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: