Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/8142 K.2014/12904

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin avukat olan davalının banka ve kurum işlerinde çalıştırılmak amacıyla İzmir'deki işyerinde 2002/Ocak ayında işe başladığını, Ankara ve İstanbul'daki işyerlerinde de çok kısa sürelerle çalıştığını, iş akdinin 2006/Mart ayında ihbarsız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini iddia ederek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; müvekkili ile davacı arasında 2002-2006 yılları arasında herhangi bir iş akdi kurulmadığını, davalının davacıyı personeli olarak istihdam etmediğini, bu nedenle davanın husumet nedeniyle reddi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı fazla mesai ücreti talep etmiş, davalı fazla mesai olmadığını savunmuştur. Mahkemece davacının fazla mesai talebi "avukatlık bürosunun işlerini adliyede yürüttüğü ve adliyelerin Cumartesi- Pazar günleri tatil olup haftanın beş günü 08:30-17:30 saatleri arasında faaliyet gösterdiği" gerekçesi ile reddedilmiş ise de serbest çalışan avukatlık bürosunda faaliyet gösteren davacının çalışmasının adliyenin resmi çalışma saatleri ile özdeşleştirilmesi yerinde değildir.

Davacının çalışma gün ve saatlerini bizzat emrinde çalıştığı tanık C.. U.. ve aynı büroda çalışan Ü.. P.. açıklamışlardır. Davacının fazla mesai talebinin bu tanık beyanlarına göre değerlendirilip sonuca gidilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile reddi hatalıdır.