Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/8236 K.2012/8348

karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, yetkisizlik kararı vermiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Çalışma Bakanlığı müfettişleri raporunun iptalini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, mahkemenin yetkisiz olduğunu savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, İstanbul İş Mahkemeleri yetkili olduğu için yetkisizlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Mahkemece “Mahkememizin yetkisizliğine, yetkisizlik nedeniyle davanın reddine…” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Verilen karar 01.12.2011 tarihli olup 6100 Sayılı HMK 448 maddesi gereği HMK hükümleri uygulanacaktır.

6100 Sayılı HMK 20. Maddesine göre mahkemenin görevli ve yetkili olmadığının anlaşılması halinde görevsizlik ve yetkisizlik kararı verilir. Dava dilekçesinin yetki yönünden reddi kararı 1086 Sayılı HMUK 27. maddesindeki “Mahkeme vazifedar veya salahiyettar olmadığından dolayı dava arzuhalinin reddine karar verdiği takdirde…” düzenlemesinden kaynaklanmaktadır.

Mahkeme yetkisizlik kararından sonra “…yetkisizlik nedeniyle davanın reddine…” şeklinde hüküm tesis etmiştir. 1086 sayılı HUMK 27 veya 6100 sayılı HMK hükümlerine göre yetkisizlik kararı üzerine dava dosyası talep halinde yetkili mahkemeye gönderilecek ve davanın esası hakkında ancak yetkili mahkemece karar verilebilecektir. Mahkemenin bir yandan yetkisizlik kararı vermesi diğer yandan davanın reddine şeklinde hüküm tesisi hatalıdır.

Mahkemece yürürlükte bulunan 6100 Sayılı HMK hükümleri dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK’nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.