KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2012/9675 E., 2014/10854 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2014
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
Dava
Taraflar arasındaki, manevi tazminat alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 01.04.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı işçi işyerinde çalışırken mobbinge maruz kaldığını ileri sürerek manevi tazminat talep etmiştir.
Davalı işveren davacının aile hayatında sorunları olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Mahkemece manevi tazminat talebi reddedilmiş, kendisini vekille temsil eden davalı yararına 2.400,00TL vekalet ücretine karar verilmiştir.
Karar tarihinde yürürlükte olan avukatlık asgari ücret tarifesinin 10/ 3. maddesine göre manevi tazminatının tamamının reddi halinde avukatlık ücreti, Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur. Buna göre davalı yararına avukatlık ücretinin 1.100,00TL olması gerekirken daha fazla olarak kabulü hatalıdır. Bu durum bozma nedeni ise de yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi düzeltilerek onamaya dair karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2012/9675, K. 2014/10854, 1 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama