KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2012/9996 E., 2014/15539 K.·Mahkemesi : Gaziantep 1. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Mayıs 2014
- Tarihi
- 14/02/2012
- Numarası
- 2010/225-2012/107
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı işçi, 26.4.2010 tarihinde iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı işveren, davacının kendi isteği ile ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Karar davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir
2-Hükme esas alınan tanık beyanlarına göre davacı haftanın 4 günü 8’ er saat , 2 gün ise 12’ şer saat çalışma esasıyla hizmet vermekte olup, 8’ er saatlik çalışılan günlerde 1 saat; 12’ şer saat çalışılan günlerde ise 1,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi sonucu haftalık fazla çalışma süresi 49 saat haftalık fazla çalışma 4 saat olduğu halde Mahkemece daha fazla çalışma yapıldığı belirtilen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup, hükmün bozulması gerekmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2012/9996, K. 2014/15539, 13 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama