Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2013/16769 K.2015/10563

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Rektörlüğe ait hastanede diğer şirketin işçisi olarak radyoloji teknikeri sıfatı ile çalışırken, Yasa gereği 5 saat çalışması gerekirken 6 gün, günde 7 saat çalıştırıldığını ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirket vekili, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının 3153 sayılı Yasa kapsamı dışında kaldığını, bu nedenle yasal çalışma süresinin 45 saat olduğunu, günde 1,5 saat yemek ve çay molası verildiğini, ayrıca prim aldığını, yıllık ücretli izinlerinin de eksiksiz kullandırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili ise, zamanaşımı def'ini öne sürüp, gerçek işverenliğin davalı şirket olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 3153 sayılı Yasa kapsamında olduğu ve günde 5 saatin üzerinde yapılan çalışmaların fazla çalışma sayılacağı beyanlara göre davacının günlük 5 saati aşan 2,5 saat fazla çalışma yaptığı ancak 01/01/2007- 30/06/2008 dönemindeki prim ödemelerinin fazla çalışmayı tam olarak karşıladığı, 01/07/2008 - 18/03/2009 döneminde ise primlerin fazla çalışmayı karşılamadığı,

yapılan bu ödemelerin mahsubu gerektiği, davacının günlük 5 saatten fazla yapmış olduğu çalışmasının 4857 sayılı yasanın 41. Maddesi ve 3153 sayılı Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavim Müsseseleri Hakkında Düzenlemeler getiren Nizamnamenin 21. Maddesi uyarınca fazla çalışma olarak kabulü gerektiği, fazla çalışma ücretinin saat başına düşen miktarın %25 zamlı ödenmesi gerektiği, ayrıca davacının yıllık izin ücretine de hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalı ... Rektörlüğünün harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın davalı Rektörlük aleyhine harca hükmedilmesi hatalı ise de, temyiz eden sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

a- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ile 06.05.1939 tarih 42013 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Tüzük uyarınca fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

3153 sayılı Kanuna dayanılarak, Bakanlar Kurulunun 2/10857 sayı 27.04.1939 tarihli Kararnamesiyle yürürlüğe konulan, 06.05.1939 tarih 4201 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Tüzük 21. maddesinde "Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde Pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır." hükmü; 24. maddesinde, "Bu gibi müesseselerde, her röntgen mütahassısının veya röntgen ve radyom ile iştigal eden kimsenin senede dört hafta muntazaman devamlı tatil yapılması mecburidir." hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalı Rektörlüğe bağlı hastenede radyoloji teknikeri olarak görev yapan davacının 3153 sayılı Yasa kapsamında olduğu anlaşılmış olup, bu yasa gereği çıkarılan Nizammaneye göre günde 5 saatin üstündeki çalışmalar fazla çalışmadır. Davacının fazla çalışması yasadan kaynaklanmakta olup fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. Mahkemece %25 zamlı ücretin esas alınması hatalıdır.

b- Fazla çalışma ve prim farklı kavramlar olup, Mahkemece primlerin fazla çalışmayı karşıladığından bahisle prim ödemelerinin fazla çalışma alacağına mahsup edilmesi de isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: