Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2013/2350 K.2014/35180

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı şirket, davalının şirket ile imzaladığı 01/06/2010 tarihli iş akdi mevcut olduğunu, davalının davacı şirkete tıbbi mümessil olarak işe alındığını ve 60 günlük eğitim uygulanması yapıldığını, davalının 25/05/2011 tarihinde istifa ettiğini, seminerde davalıya para harcanıp yatırım yapıldığını oysa davalının iş akdinde belirlenen süre dolmadan istifa ederek işten ayrıldığını, taraflar arasında akdedilen iş sözleşmesinin 8. maddesinin g bendinde eğitim giderlerinin geri ödenmesi ile ilgili düzenleme bulunduğunu beyan ederek; fazlaya ilişkin hak ve alacaklarını saklı tutarak, 1.200,00 TL eğitim tazminatının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı şirketin eğitimden sonraki mülakatta başarılı olanları işe aldığını eğitim sırasında davacı şirket ile arasında her hangi bir sözleşme bulunmadığını işe alınmayan adaylardan böyle bir giderin talep edilmediğini bu nedenle kendisinden talep edilen tazminatın haksız olduğunu ayrıca talep edilen eğitim gideri tutanının gerçeği yansıtmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı tarafça dosyaya ibraz edilen harcama belgelerinin eğitimin gideri mahiyetinde olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işverenin davalı işçi için harcadığı eğitim giderlerine ilişkin belgeler sırf davalı işçi için yapılan harcamaları göstermekten uzaktır. Bilirkişi tarafından davacı işveren için eğitimin verildiği otelin verdiği 28.03.2010-29.05.2010 tarihleri arasını gösterir 668.245.92 TL tutarlı 8 adet fatura üzerinden o dönemde eğitim gören 25 kişi olduğu kabul edilerek sonuca gidilmişse de bu hesap yöntemi hüküm kurmaya elverişli değildir.

Örneğin, 29.05.2010 tarihli fatura tutarı KDV dahil 65.309.84 TL olup 24-29.05.2010 tarihleri arasında 389 konaklamaya ilişkindir. Kısacası bu fatura 5 günlük süre içinde 989 konaklama için kesilmiş olup, davalı için yapılacak konaklama bedeli 65.309.84/989*5= 330.19 TL olduğu hesaplanmaktadır. Dosyada yer alan tüm harcama faturaları belli tarih aralıklarında ve belli sayıda konaklama için kesildiğinden, bu faturalardan davalı işçiye isabet eden miktar üzerinden hesaplama yapılması gerekirken, fatura tutarları üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: