Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2013/318 K.2014/17700

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde rapörtör olarak çalışırken iş sözleşmesini evlilik nedeni ile fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 10.9.1996 da işe başladığını, odaya ibraz ettiği 21.8.2002 tarihli dilekçeyle istifa ettiği ve bu istifasının da Yönetim kurulunun 22.8.2002 tarihli kararıyla kabul edildiğini, davanın görevli Mahkemede açılmadığını ve idari yargı mercileri görevli olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini, kıdem tazminatı talep etme hakkı olmadığını, kıdem tazminatına hak kazanma halleri davacının tabi olduğu TOBB Personel Yönetmeliği 32. maddesinde “ayrılma tazminatı” başlığı altında düzenlendiğini, ayrıca Teşkilat ve Personel Yönetmeliğinin 119. maddesi istifa halinde ayrılma tazminatı ödenmeyeceğini açıkça belirttiğini, davacıda istifa ettiğinden kıdem tazminatı talebinin kabulü mümkün olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, olaya 1475 Sayılı yasanın hükümlerinin uygulanması gerektiği, davacının 2.9.2001 tarihinde evlendiği ve 21.8.2002 tarihinde de buna dayalı olarak işten ayrıma talebinde bulunduğu ve böylece yasanın aradığı 1 yıllık süre içinde bu hakkını kullandığı ve böylelikle kıdem tazminatı isteme hakkının doğacağı, gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında talebe ilişkin yargılama görevinin adli yargıya mı, yoksa idari yargıya mı, ait olduğu uyuşmazlık konusudur.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır. İş mahkemelerinin görev alanını hakim, tarafların iddia ve savunmalarına göre değil, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesini esas alarak belirleyecektir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacı davalıya ait iş yerinde 10.9.1996-21/08/2002 tarihleri arasında çalışmıştır.

Çalışma süresi itibariyle davacı Türkiye Odalar, Borsalar ve Birlik Personel Yönetmeliği hükümlerine tabi olup, İş Kanunu kapsamı dışındadır. Zira 01/06/2004 tarihinde Resmi Gazetede yayınlarak yürürlüğe giren 5174 sayılı Kanunun geçici 12. maddesinde "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte Oda, Borsa, Birlik ve bunların kurduğu teşekküllerde istihdam edilmekte olanların, mevcut statülerine göre istihdam edilmelerine devam olunur" hükmü bulunmakta olup bu düzenleme karşısında davacının işçi olarak çalıştığının kabulü mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı olup, Mahkemece davanın yargı yolunun caiz olmaması nedeni ile 6100 sayılı HMK. nun 114/b ve 115. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan reddine karar verilmelidir. Uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç: