KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2013/4343 E., 2014/37905 K.·Mahkemesi : Bakırköy 14. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2014
- Tarihi
- 13/12/2012
- Numarası
- 2010/352-2012/1228
- Dava
- Davacı, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının müvekkili şirket nezdinde 12.02.2009 tarihinde çalışmaya başladığını, 12.04.2010 tarihinde iş akdini haksız olarak feshettiğini, hiçbir ödemenin aksatılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, fazla mesai, izin, genel tatil ve maaş alacaklarının tahsiline karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut olayda davacının günlük çalışma saatleri belirtilmiş ise de, haftada kaç gün ve hangi saatler arasında çalıştığı, çalışma düzeni, tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle gündüz ve gece vardiyası net olarak belirlenip, davacının fazla çalışmasının net bir şekilde ortaya konulması ve bilirkişiden denetime elverişli rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yetersiz tanık anlatımlarına dayalı denetime elverişsiz rapora göre yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2013/4343, K. 2014/37905, 10 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama