KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2013/5764 E., 2013/13570 K.·Mahkemesi :iş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mayıs 2013
Karar Metni
350 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, tazminat ve işçilik alacaklarının ödenmediğini belirterek, kıdem tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve bayram genel tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, davacının yıllık izin talebinin reddine, kıdem ve ihbar tazminatı talebinin ıslahen kabulüne, vazgeçtiği bölüm ile ilgili talebinin vaki vazgeçme nedeni ile reddine, fazla mesai ücreti ve ücret alacağı ve de UBGT alacaklarını ıslahen kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.09.2012 gün ve 2012/27001 Esas, 2012/27686 Karar sayılı kararı ile “tefhim edilen kısa kararla verilen hükümde taraflara tanınan hak ve yüklenen yükümlülüklerin açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde belirlenmediği, duruşmada açıklanan hüküm ile gerekçeli kararın hüküm sonucunun aynı olmadığı, HMK.297, 298/2 ve 321. Maddelerine aykırı davranıldığı” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, kısa kararın tefhiminin yasaya uygun olduğu, kısa kararda yargılama giderleri ve vekalet ücretinin yer almasının gerekmediği, müphem ve açık olduğu, bozma kararının sorunu çözmekten uzak esasa değinen bir karar da olmadığı, bu gerekçe ile bozulan onlarca davalara salt hakka kavuşmanın ertelenmemesi ve usul ekonomisi göz önüne alınarak uyulmuşsa da bu davada ısrarda ilaveten kamusal menfaat görüldüğü” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.
Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
YARGITAY KARARI
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2013/5764, K. 2013/13570, 6 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama