Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2013/8775 K.2015/1891

Yerel mahkeme, asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne karar vermiştir. Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davacı ve karşı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işverenlik vekili, davalı işçinin iş sözleşmesini istifa ederek sonlandırdığını iddia ile bir birbirini izleyen ve her sene yapılan sözleşmelerden en son 01/02/2011 tarihinde yapılan sözleşme uyarınca cezai şart talebinde bulunmakta olup, olmadığı takdirde terditli olarak davalı işçinin ihbar önellerine uymadığından ihbar tazminatı istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işçi vekili, müvekkilinin, davacı işverene bağlı olarak aralıksız ve kesintisiz olarak 01.02.2008-21.07.2011 yılına kadar fiili olarak çalıştığını, hemşirelik yaptığını, müvekkilinin baskı sonucu işyerinden ayrılmak zorunda kaldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İş bu dosyası ile birleştirilen Üsküdar 1. İş Mahkemesinin 2012/21 esas sayılı dosyasında, davacı işçi Ş.. M..'ın kıdem tazminatı, fazla mesai, tatil ücreti ve yıllık ücretli izin alacağı talebinde bulunmuş, davalı işverenlik vekili ise, cevabında özetle davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 4857 sayılı yasanın 74/5 md düzenlenmiş bulunan ücretli doğum izninin tamamlanmasından sonra işçiye 6 aya kadar ücretsiz izin verileceğinin düzenlendiği, bu hükmün emredici bi hüküm olup işverenliğin takdirine veya iznine tabi olmadığının açık olduğu, davalı işçinin doğum sonrası ücretsiz izin süresinin 45 günlük kısmını kullandığı esnada süre bitmeden işverene 6 aylık

ücretsiz izin süresinin tamamını kullanmak istediğine dair yazılı bildirimde bulunduğu, davalı işverenliğin bu talebi reddettiği, Yargıtay'ın yerleşik içtihatları ile de sabit olduğu üzere, esasen davacı hastanenin kabulüne bağlı olmayan izin süresinin verilememesi sebebi ile davacı işçinin yıllık iznini kullandığı,

rapor aldığı ve son aşamada en son çare olarak iş sözleşmesini bebeğine bakacak kimse olmadığından feshettiği, yapılan feshin haklı bir fesih olduğu ve davalı/karşılık davacı işçinin kıdem tazminatı talep hakkının bulunduğu gerekçesiyle işverenin açtığı cezai şart ya da ihbar tazminatı istemine yönelik davanın reddine, işçinin açtığı ve işbu dosya ile birleştirilen davanın ise kısmen kabulüne karar verilerek işçinin kıdem tazminatı ve yılık izin ücreti istemleri hüküm altına alınmış, fazla çalışma ücreti ile tatil ücreti istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve karşı davalı işveren temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı/karşı davalı işverenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, harç noktasında toplanmaktadır.

İşçinin çalıştığı hastane Başkent Üniversitesinin Uygulama ve Araştırma hastanesi olup, Üniversitenin harçtan muaf olmasına rağmen bundan sorumlu tutulması hatalı olup bu husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, (B) bendinin (4.) maddesinde yer alan “Gerek bu dosya gerekse mahkememizin iş bu dosyası ile birleşen eski Üsküdar 1 iş Mahkemesinin 2012/21 esas sayılı dosyası dikkate alındığında, alınması gereken 531,042 TL harçtan, peşin yatırılan ve tamamlanan harcın mahsubu ile bakiye 383,72 TL harcın davacı-karşılık davalı işverenlikten tahsiline, davalı -karşı davacı işçi tarafından yatırılan 48,85 TL harçtan oluşan yargılama giderinin davacı işverenlikten alınarak, davalı işçiye verilmesine” cümlesinin hükümden çakartılarak yerine;