Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/11420 K.2014/39237

Dava

Davacı, davalı ... İdaresinde kadrolu ve sendikalı işçi olarak çalıştığını, 2008 yılında ... İl Genel Meclisi kararı ile, 5302 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca sosyal amaçlı olarak dinî bayramlar öncesinde ikramiye ödenmesine karar verildiğini ve bu kararın 2011 yılına kadar uygulandığını, 02.03.2011 tarih ve 854 sayılı Sayıştay İlamında söz konusu ödemenin yasal dayanağının bulunmadığına karar verilip yetkililere zimmet çıkarıldığını, işverenin de Sayıştay ilamında belirtilen yersiz ödemeyi rızası dışında işçilerin ücretinden kesme yoluna gittiğini, bu uygulamanın haksız olduğunu iddia ederek, maaşından haksız olarak kesilen paranın iadesini istemiştir.

Davalı ..., davacının ücretinden kesinti yapılmasına muvafakat ettiğini iddia ederek, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davacının maaşından kesinti yapılmasına muvafakat ettiğine dair delil bulunmadığı, 01.06.2011 tarihli muvafakat yazısının ücret kesintileri ile ilgisinin bulunmadığı ve işveren tarafından yapılan ikramiye ödemesinin işyeri uygulamasına dönüştüğü gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak mahkemenin, davacıya yapılan yersiz ikramiye ödemelerinin işyeri uygulamasına dönüştüğü ve bu yüzden geri istenemeyeceği yönündeki gerekçesi hatalıdır.

Somut olayda, davacıya, toplu iş sözleşmesinde ve yasada öngörülmeyen, işveren tarafından sosyal amaçlı ve iyiniyetle yapılan bir ödeme söz konusudur. 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63, 66. maddeleri uyarınca, işveren, akdî ve kanunî dayanağı olmayan iyiniyetle yaptığı dava konusu ikramiye ödemelerini işçinin yazılı muvafakati olmadan ücretten kesme yoluna gidemez.