Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/11510 K.2015/23043

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, işverenin müvekkilini işe alırken işyerinde servis olduğunu, servis güzergahın da olmayan yerlere yol ücreti verildiğini söylemesine rağmen servisten yararlanamayan müvekkiline yol parası verilmediğini, müvekkilinin ısrarla talep etmiş ise de davalının müvekkilini oyaladığını, bu nedenle de sürekli tartışma yaşandığını, 17/07/2012 tarihinde davalının tüm çalışanlarına bir takım yazılı belge imzalatmak istediğini, müvekkilinin ise zaten yol parasını alamadığını belirterek aleyhine olduğunu söylediği belgeleri imzalamaktan kaçındığını,

bunun üzerine davalı işveren yetkilisinin müvekkilinin çalıştığı tezgahına gelerek derhal işi terk etmesini söylediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının, dosya kendisine verildiğinde iş sözleşmesi ile beraber bir takım evrakları yırtarak artık şirkette çalışmak istemediğini beyan ederek işyerini terkettiğini, bu olay üzerine 18-19-20 Temmuz 2012 tarihlerinde işe gelmediğinden müvekkili şirketin davacıya ihtar göndererek mazeretini bildirmesi aksi taktirde iş akdinin feshedileceğini bildirdiğini, cevap alamayınca da devamsızlık nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu ödenmeyen işçilik alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş fazla çalışma ve tatil ücretlerinde % 60 oranında indirim uygulanmıştır.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarına uygulanan takdiri indirimin oranı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışmaların ve hafta tatili çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda izin, mazeret izni ve tatil günderide dikkate alınarak taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.) İndirim oranının yıl içinde gerçekleşecek izin ve tatil günlerinin yıl içindeki oranına göre belirlenmesi uygun olacaktır.

Somut olayda, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarında yerel Mahkemece uygulanan takdiri indirimin daha makul bir oran yerine hakkın özünü ortadan kaldıracak biçimde yüksek oranda uygulanması hatalıdır.

F) Sonuç: