KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2014/12037 E., 2015/25093 K.·Mahkemesi : İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Eylül 2015
- Dava
- Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, ödenmediği iddiasıyla fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, tüm alacaklarının ihtirazi kayıt bulunmayan bordrolar ile davacıya ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, dosyadaki delillere ve bilirkişi raporuna dayanarak talep edilen alacak kalemleri hakkaniyet indiri yapılarak kısmen hüküm altına alınmıştır.
D) Temyiz:
Kararı taraf avukatları temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının bölge sorumlusu olarak maaş+prim usulüyle çalıştığı anlaşılmaktadır. Prim usulü ile çalışan ve çalışma süresi arttıkça prim alacağı artan işçinin aldığı ücret mesaisi arttıkça artacağından bir anlamda yüzde usulü ile çalıştığının kabulü gerekir. Bu şekildeki çalışma sisteminde ise; fazla çalışma talebinin sadece %50 zamlı kısmının hesaplanıp hüküm altına alınmaması hatalıdır. Ayrıca, Mahkemece, fazla çalışma ücret alacağının %150 zamlı kısmının hüküm altına alınması ve mahsup yapılmadığı halde ödenen primin fazla çalışma ücretinden mahsup edilmemesi doğru ise de gerekçe de mahsup yoluna gidildiğinin belirtilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2014/12037, K. 2015/25093, 9 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama