Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/13542 K.2015/27115

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.01.2012 tarihinden 30.09.2012 tarihine kadar üretim sorumlusu olarak aylık net 2.500 TL ücret karşılığında çalıştığı, iş akdinin davalı tarafından herhangi bir neden bildirilmeksizin haksız olarak feshedildiği iddiasıyla, ihbar ve kötü niyet tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini kesinleşmiş hapis cezası olduğu için kendisinin özgür iradesi ile sonlandırdığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının hesabında davacının raporlu olduğu sürelerin dışlanıp dışlanmadığı mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda denetlenememektedir. Bilirkişiden ek rapor alınarak, raporlu ve izinli günlerin fazla çalışma ile denk gelen genel tatil ve hafta tatili ücreti hesabından dışlanmaları sağlanmalıdır.

3-Takdiri delil niteliğindeki tanık beyanları ile kanıtlanan fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarından takdiri indirim yapılması yerinde ise de yapılan % 50 oranındaki takdiri indirim hakkın özünü etkileyecek düzeyde fazladır. Takdiri indirim daha makul oranda yapılmalıdır.

4-Hükmedilen miktarların “net” mi yoksa “brüt” mü olduğunun hüküm fıkrasında belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: