Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/17714 K.2015/30746

Davacı, davalı işyerinde, 21.06.2007-09.06.2011 tarihleri arasında güvenlik görevlisi olarak en son net 780,00 TL ücret ile çalıştığını, iş akdini emeklilik nedeni ile sona erdirdiğini, çalışma saatlerinin 08.00-20.00 ile 20.00-08.00 olmak üzere iki vardiya olduğunu, fesih sonrası alacaklarının ödeneceğinin söylendiğini ancak kıdem tazminatına istinaden 2.900,00 TL’lik ödeme yapıldığını diğer alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, fark kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti- hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 19/10/2007- 09/06/2011 tarihleri arasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, iş akdini emeklilik nedeni ile kendi isteği ile 09/06/2011 tarihinde sona erdirdiğini, davacıya kıdem tazminatına istinaden 2.913,75 TL ödeme yapıldığını, en son brüt ücretinin 840,00 TL olduğunu, hafta tatillerinde, bayram ve genel tatillerde çalışmayan davacının yıllık izinlerini kullandığını bu nedenle davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin emeklilik nedeniyle sona erdiği gerekçesi ile kıdem tazminatı, dini milli bayram – genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekili, davacının en son net 780.00 TL ücret ile çalıştığını iddia etmiştir. Davalı işveren davacının en son brüt 840.00 TL ücret ile çalıştığını savunmuştur. Mahkemece davacının ücret bordrolarında belirtildiği üzere brüt 805 TL ile çalıştığı kabul edilmiş ise de; davalı tanığı Yılmaz Kocaman’ın beyanında açıkça “ davacı da benim gibi 800.00 TL ücret alıyordu” demesi karşısında davacının talebi ile bağlı kalınarak en son net 780.00 TL ücret ile çalıştığının kabulü ile işçilik alacaklarının bu ücrete göre hüküm altına alınması gerekirken, mahkemece ücret bordrolarına itibar edilmesi hatalıdır.

3- Mahkemece davacının fazla mesai ücreti talebi reddedilmiştir. Davalı vekili tarafından dosyaya sunulan puantaj kayıtlarının incelenmesinde davacının hafta içi 5 gün 08.00- 18.00 arası, Cumartesi 08.00 – 13.00 arası çalışma yaptığı tespit edilmiştir. Bu çalışma süresine göre davacının ara dinlenme hariç haftada 45 saati aşan 4 saatlik çalışmasının fazla mesai çalışması olduğunun kabulü gerekir. Fazla mesai ücreti talebinin reddedilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç: