KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2014/20444 E., 2014/36106 K.·Mahkemesi : Bakırköy 24. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Kasım 2014
- Tarihi
- 15/04/2014
- Numarası
- 2013/518-2014/123
- Davacı
- T.. N.. ADINA AVUKAT ZERRİN EYMİRLİOĞLU
- Dava
- Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Karar Metni
653 kelime·3 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işveren tarafından hiçbir sebep gösterilmeksizin ve sözlü olarak fesih edildiğini, feshin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek işveren tarafından yapılan feshin geçersizliğine, müvekkilinin K.. B..’ndeki işine iadesine, davanın muvazaalı olduğu kabul edilmemesi halinde müvekkilinin davalı P. Sosyal Hizmetler Ltd Şti deki işine iadesine, müvekkilinin boşta geçen süre ücreti alacağı olarak 4 aylık ücret ve diğer haklarının ödenmesinin tespiti ile müvekkilinin işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminatın 8 aylık brüt ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı K.. B.., davacının müvekkili belediyede işçi ya da memur personel olarak çalışmadığını, belediye ile davacı arasında herhangi bir iş ilişkisi veya sözleşmenin bulunmadığını, müvekkil belediyenin iş sözleşmesinin tarafı olmadığından ve davacının belediyenin işçisi olmadığından müvekkil belediye hakkında işe iade kararı verilmesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının işçi alt işveren işçisi olduğunu ve sözleşmesinin alt işveren tarafından feshedildiğini, feshin geçersizliği ve işe iade yükümlülüğünün alt işverene ait olduğunu, asıl işverenin taraf sıfatı bulunmadığından asıl işverenin iade yönündeki yükümlülüğünden söz edilemediğini belirterek müvekkili belediye aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı P. Sos. Hiz Ltd Şti vekili,davacının büro elemanı olduğunu, davalı belediye başkanlığının imar ve şehircilik müdürlüğü kalem şefliği departmanında çalıştığını, müvekkil şirketin diğer davalı Küçükçekmece Belediye Başkanlığından ihale ile büro personeli ile hizmet alımı işini aldığını, müvekkil şirket davacıyı bu kapsamda istihdam ettiğini, ve davacı ile münhasıran bu iş için belirli süreli iş sözleşmesi imzalandığını, ihale süresi bittiğinde müvekkil şirketle davacı arasında imzalanan sözleşmenin de sona erdiğini, öngörülen bu sürenin taraflar arasında yapılan sözleşmede de yazılı olduğunu belirterek müvekkil şirket hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece davalılar arasında geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığı kabul edilip davacının davalı P. Sosyal Hizmetler Ltd. Şti’deki işine iadesine işe iadenin mali sonuçlarından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı taraflar vekillerince temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Küçükçekmece Belediye Başkanlığı’nın tüm, davalı P. Sosyal Hizmetler Ltd. Şti ile davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Mahkemece feshin geçersiz olduğu ve davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kabul edildiği ancak davacının işe iadesinden alt işveren olarak görünen davalı P. Sosyal Hizmetler Ltd. Şti’nden sorumlu tutulduğu görülmektedir. Feshin geçersiz olduğu davalılar arasında geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunmadığı yönündeki mahkemenin kabulü dosya içeriğine uygun olup işe iadeden davalı Küçükçekmece Belediye Başkanlığı’nın sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.
4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2014/20444, K. 2014/36106, 27 Kasım 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama