Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/2295 K.2014/18676

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait iş yerinde nakliye şoförü olarak 06.06.2003-14.01.2013 tarihleri arasında çalıştığını, davacının iş sözleşmesinin tehlikeli atık taşıma işine son verildiği gerekçesi ile sona erdirildiğini, davalı şirketin bir E. Holding kuruluşu olduğunu, S.

Grubuna ait fabrikalardaki geri dönüşüm malzemelerinin şirketteki geri dönüşüm ünitesinde ayrıştırılıp preslendikten sonra hurda fabrikalarına satıldığını, anlaşmalı fabrikalara başka rakip firmaların girmesini önlemek için cüzi bir ücret mukabilinde bu fabrikaların tehlikeli kimyasal atıklarının da yine davalı firma tarafından toplandığını, yani davalı firmanın asıl işinin geri dönüşüm atıklarıın toplanması olduğunu, firmanın bu işi yapabilmek için tehlikeli atık taşıma işini de yaptığını, davalı firmanın tehlikeli atık ve normal geri dönüşüm atıklarını taşımak için toplam 6 şoför çalıştırdığını,

bunlardan 4 tanesinin tehlikeli kimyasal atık taşıma lisansına sahip olduğunu, davacınında bunlardan biri olduğunu, davacının işten çıkarılmasından sonra yerine başka bölümlerden kişilerin çalıştırıldığını dolayısı ile kadro iptalinin söz konusu olmadığını, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığını iddia ederek, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; müvekkili şirketin tehlikeli atık taşıma işini Marmara Bölgesi'ne inhisar ederek, diğer bölgelerdeki atık taşıma işine son verdiğini ve bu durumu atıklarını aldığı firmalara duyurduğunu, şirketin 26/02/2012 tarihli haftalık icra kurulu toplantısında iki adet nakliye aracın satılmasına, marmara bölgesi dışına tehlikeli atık için araç gönderilmemesi hususunda karar alındığını, bu kararlar doğrultusunda sevkiyatta daralma olduğunu ve sevkiyat şoförleri kadrosunun küçültülmesi ve ihtiyaç fazlası sürücülerinde işine son verilmesinin gerektiğini, feshin geçerli nedene dayalı olarak yapıldığını savunarak, davanın reddina karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davalı şirketin almış olduğu işletmesel karar doğrultusunda, tehlikeli atık taşıma işine son verildiği bu nedenle davacının çalışmış olduğu işteki iş gücüne ihtiyacın ortadan kalktığı ve iş yerine yeni işçi alımıda yapılmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

Davacının, sevkiyat şoförü olarak davalıya ait iş yerinde çalışmaktayken iş akdinin geçerli nedene dayalı olarak feshedildiği savunulmuştur. Fesih bildiriminde davalı şirketin tehlikeli atık taşıma işine son verdiği, bu nedenle bazı kadroların iptaline karar verildiği ve davacının çalışmakta olduğu göreve devam etme imkanının bulunmadığı belirtilmiştir.

Davalı şirkete ait iş yerinde sadece tehlikeli atık taşımacılığı yapılmadığı bunun yanı sıra üretim atıkları ve hurdaları ile her türlü endüstriyel ve evsel ambalaj atıklarının toplanması, nakliyesi, depolanması, yıkanması ve parçalanarak hammaddeye geri dönüştürülmesi faaliyetlerinin de yapıldığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki, tehlikeli atık taşıma işine fesih bildiriminin aksine tamamen son verilmediği, sadece Marmara Bölgesi haricinde bu işin yapılmayacağı yönünde karar alındığı görülmektedir.

Davacı işçi sevkiyat bölümünde şoför olarak çalışmakta olup, görevinin sadece tehlikeli atık taşıma işi olmadığı da anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından davacının iş akdi feshedildikten sonra, davalı şirkete şoför alımı yapılmamış olsa da, davalı tanıklarından A.. B.. beyanında, kendisinin sevkiyat amiri olduğunu ve iş olduğu zaman araçlardan bir tanesini kullandığını, fesihten önce kendisinin araç kullanmadığını bildirmiştir. Ayrıca, davalı şirketin özellikle hurda taşıma işinde geri dönüşüm personellerini çalıştırdığı anlaşılmaktadır. Tüm bu hususlar dikkate alındığında davalıya ait iş yerinde davacının iş gücüne olan ihtiyacın devam ettiği ve davalı tarafça istihdam fazlalığının somut olarak ispatlanamadığı gözetilmeksizin, davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.