Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/23330 K.2014/33090

Yerel mahkeme, görevsizlik kararı vermiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalıya ait döküm atölyesinde usta olarak çalıştığını iş akdine haksız son verildiğini ileri sürerek, işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı, çalışmalarının karşılığı kıdem, ihbar tazminatları ile birlikte tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, davacının yaptığı işin 4857 sayılı İş Kanunun 4. maddesinde (e) bendine belirtilen istisnalar kapsamında olup, İş Kanunu kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davacı temyiz etmiştir. E) Gerekçe:

Dairemizin 09.12.2013 tarih 2011/46977 Esas ve 2013/32200 Karar sayılı ilamı ile özetle "...

Somut olayda, davalının yaptığı işin ve işyerinin niteliği gereği İş Kanunu 4. maddede öngörülen esnaf olup olmadığı ve buna göre davaya bakmanın İş Mahkemesinin görevi dahilinde bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır...." denilerek karar bozulmuş mahkemece dosya içerisinde mevcut Maliye Bakanlığı İstanbul Defterdarlığı Tuzla Vergi Dairesine ait yoklama fişlerinde merkez şubede sadece davacının çalıştığı, şubede ise davalının kendisinin bulunduğu,

işyerinin döküm imalathanesi olup işyerinde demirbaş olarak bir adet testere, iki adet telefon, iki adet masa, 4 adet sandalye olduğunun tespit edildiği belirtilerek davalının esnaf olduğunun kabulü ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma gerekleri yerine getirilmeden, herhangibir inceleme ve araştırma yoluna gidilmeksizin davalının esnaf olduğu kabul edilmiştir. Davacı davalıya ait döküm atölyesinde 1999-2003 yılları çalışmış olup esnaflık araştırmasının 507 sayılı yasaya göre yapılması gerekmektedir. 4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanununun 2 nci maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanunun 2 nci maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet,

meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1 inci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.