Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/23457 K.2014/30395

Dava

Taraflar arasındaki, yıllık izin alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davacı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 21.10.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı işçi yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesini talep etmiş, davalı işveren izinlerin kullandırıldığını savunmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararı yasal süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm temyiz itirazlarıyla davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dilekçesinde davacı işçinin 1982-2008 yılları arasında çalıştığı belirtilerek kullanmadığı 89 günlük izin alacakları talep edilmiştir. Alınan bilirkişi raporunda davacının hak kazandığı izin sürelerinin 457 gün olduğu belirlenmiş ancak davacının dava dilekçesindeki talebi ile bağlı olup olmadığı konusu mahkemenin taktirine bırakılarak 89 gün ve 457 gün olmak üzere seçenekli şekilde izin ücreti hesabı yapılmıştır.

Dava sonra 30 günlük imzalı izin belgesi sunulmuş olmakla bozma öncesi mahkemece verilen kararda 457 günden 30 gün kullanılan izin süresi düşülerek bakiye 427 gün izin ücreti hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.

Dairemizce verilen bozma ilamında, davacının dava dilekçesindeki talebi ile bağlı olduğu açıklanmıştır. Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yine kullanılan 30 günlük süre düşülerek 59 gün üzerinden resen izin hesabı yapılmak suretiyle isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde işçinin çalıştığı süre içinde kullanmadığı 89 gün izin ücreti kaldığı belirtilmiş ve davacının bu talebi ile bağlı olduğu Dairemizce kabul edilmiştir. Bu durumda davacının 89 gün dışında yıllık izinlerini kullandığı sonucu ortaya çıkmaktadır. İşveren tüm izinlerin kullandırıldığına dair belge sunamamış ve sadece 30 gün izin kullanma belgesi ibraz edilmiştir. Dosyada bulunan 30 günlük izin belgesi davacının kullandığı izinler kapsamında olup, sözü edilen 30 günün 89 gün içinde değerlendirilmesi doğru olmaz. Davacının 89 gün izin kullanmadığı kabulüne göre hesaplamaya gidilmeli ve istek doğrultusunda karar verilmelidir.