Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/29358 K.2016/1933

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı işyerinde hizmetli olarak ara vermeksizin 699,00 TL maaşla 01/02/2011-28/08/2012 arasında çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek,kıdem ve ihbar tazminatı,yıllık ücretli izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; iş akdinin mazeretsiz olarak işe gelmemesi nedeniyle haklı olarak feshedildiğini savunarak,davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde,davacının 01/02/2011-28/08/2012 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı davacının, davalı işveren tarafından yıllık izne ayrıldığı halde akabinde işe gelmediğinden bahisle tutanak tutulup iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşıldığından , davalı işveren tarafından da haricen iş sözleşmesinin kıdem tazminatı ödemeyi engeller bir nedenle sona erdirildiği ispatlanamadığından kıdem tazminatı ve ihbar tazminatının kabulüne,davacının ayda 48 saat fazla mesai yaptığı anlaşıldığından ,

fazla çalışma alacağının %30 oranında hakkaniyet indirimi ile kabulüne,, davalı işveren davacıya 14 gün yıllık izni kullandırdığına dair izin defteri veya buna benzer davalı tarafından imzası kabul edilen yazılı bir belge sunamadığından, davacının bilirkişi raporunda belirtilen oranda izin alacağına hak kazandığı kabul edilerek karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm,davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir. Taraflar arasında noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta her ne kadar davacı yıllık ücretli izin alacağını talep etmiş ise de; dava dilekçesinde davacının yıllık iznini kullanırken iş akdinin feshedildiğini belirtilmiştir. Mahkemece de davacının yıllık izin kullanırken iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiği kabul edilmiştir.

Bu olgu nedeniyle davacının hangi tarihte izne ayrıldığı,kaç gün izin kullandığı davacıdan sorulup, işverenin fesih tarihinin yıllık izin süresi içinde olduğunun anlaşılması halinde davacının fesih tarihinden sonra geriye kalan yıllık izin süresinin ücreti hesap edilip hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

SA