Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/30180 K.2016/2574

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde 01/11/1997 - 29/02/2004 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinin süt ürünlerinin işlendiği bir imalathane olduğundan ve her gün süt geldiğinden işyerinde pazar dahil her gün çalışma olduğunu, müvekkilinin işyerinde sabah saat 07.30 da işe başladığını, akşam saat 21.00 e kadar çalıştığını, davalı işverenin 29/02/2004 tarihinde müvekkilinin iş akdine son verdiğini ancak işçilik alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; açılan davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiş, ayrıca davanın esas yönünden de varit olmadığını, davacının iş akdinin 2004 yılında sona erdiğini, sadece davacının çalıştığı işyerinin el değiştirdiğini, işyeri devrinin iş akdinin feshi anlamına gelmediğini ve devrin davacıya da haklı nedenle fesih hakkı vermediğini, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminat talep hakkı olmadığını, davacının çalıştığı süredeki tüm haklarının davalı işveren tarafından ödendiğini, iddia edilen çalışma süreleri ve günlerinin de gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkisi ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davalı ...'nun devreden ilk işveren, dava dış... nin ise devralan son işveren olduğu, 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinin 3. fıkrasına göre devreden iş verenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren 2 yıllık süre ile sınırlı olduğu, ancak bu sınırlamanın kıdem tazminatı için geçerli olmadığı, dosya kapsamına göre iş akdinin devralan iş veren tarafından haklı nedenle veya önelli olarak feshedildiği veya davacı tarafından feshedildiğini gösteren yazılı belgenin bulunmadığı ve dolayısıyla davacının iş akdinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sona erdiği,

feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden devreden işverenin sorumlu bulunmadığı, iş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan fazla çalışma ve tatil ücretlerinden ise devralan işveren ile birlikte iki yıl süreyle sorumlu olduğu ve davalının sorumluluk süresinin sona erdiği gerekçesiyle davacının kıdem tazminatı isteminin kabulüne, diğer taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

Devir nedeniyle devreden işçinin devir tarihindeki süre ve ücret üzerinden kıdem tazminatından sorumlu tutulabilmesi için devreden işveren döneminde iş sözleşmesinin feshedilmesi ve feshin de işçinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleştirilmesi gerekir. İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenilmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Somut uyuşmazlıkta, davalı gerçek kişinin şirketleşmek sureti ile işyerini şirkete devrettiği anlaşılmaktadır. Davacının ise dava tarihinde halen şirkette çalıştığı saptanmıştır. Mahkemece devir sırasında bir fesih olgusu olup olmadığının, fesih gerçekleşmişse bu feshin kıdem tazminatına hak kazandırıp kazandırmadığının araştırılmadığı görülmüştür. Mahkemece anılan hususlar araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: