Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/33839 K.2016/6217

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait iş yerinde 15/06/1998 - 24/05/2011 tarihleri arasında santral operatörü olarak çalıştığını, 1.500,00 TL ücret aldığını, öğle - akşam yemeği, ramazan ve kurban bayramlarında erzak yardımı verildiğini, kurum kaydının asgari ücret üzerinden yapıldığını, davacının sebepsiz yere işten çıkarıldığını, haftada 7 gün 07:00 - 01:00 saatleri arasında çalıştığını, ayda 2 gün izin "kullandıklarını aynı çalışmanın dini bayramlar dışında kalan bayram ve genel tatillerde de devam ettiğini ancak fazla mesai, hafta ve genel tatil alacaklarının ödenmediğini,

davacının 30/06/2006 tarihinde grup şirketler arasında kurum kaydı yönünden giriş ve çıkış işlemi yapılırken, son fesihte ise son ay ücreti + yıllık izin + kıdem + ihbar tazminatı alacağı olarak 9.500,00 TL ödeme yapıldığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 02/07/2006 tarihinden bu yana grup şirketlerinden grup şirketlerinden ....i'inde çalıştığını, davalı şirkette ise 01/07/2006 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihte ayrılırken kendisine bütün hak ve alacakları karşılığında 7.500,00 TL ödeme yapıldığını, davacının ibraname verdiğini, bu nedenle 01/07/2006 tarihinden sonra ki dönem için husumet itirazında bulunduklarını, tüm hak ve alacakları ödendiğinden davanın reddini talep ettiklerini, davacı taleplerinin zamanaşımına uğradığını, bayram ve genel tatiller de çalışma olmadığını, erzak yardımının iş yeri kuralı haline gelmediğini,

... kayıtlarında göründüğü kadar ücret aldığını, sefer primleri ile davacının eline 1.000,00 TL'ye yakın para geçtiğini, 02/07/2006- 24/05/2011 tarihleri arasında davacının ....inde çalıştığını, davacının sefer başına ek prim aldığını, bu nedenle fazla mesai alacağının reddi gerektiğini ayrıca fazla mesai yapılması halinde bir sonraki gün serbest zaman dilimi olarak kullandırıldığını, ayrıca taleplerinin zamanaşımına uğradığını, her hafta haftalık iznini kullandığını, davacının her iki şirketten alacaklarını alarak ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmeyecek şekilde feshedildiğinin davalı işveren tarafından ispatlanamaması nedeniyle davının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Somut uyuşmazlıkta davacı 24 saat çalışma 24 saat dinlenme esasına göre çalıştığını iddia etmiştir. Davacı tanık beyanları da davacının iddiasını doğrular niteliktedir. Bu çalışma sistemine göre davacının hafta tatili iznini kullandığı anlaşılmakla davacının hafta tatili ücreti talebinni reddine karar vermek gerekirken yanılgılı değrelendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: