Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/36397 K.2016/10572

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 10/02/2009 tarihinde davalı iş yerine girdiğini 28/11/2012 tarihinde haklı bir neden olmaksızın iş akdinin fesih edildiğini davacının işçilik haklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatil ücreti, ücret alacağı, asgari geçim indirimi alacağı, yol parası, ikramiye alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının devamsızlığı nedeniyle iş akdinin sona erdirildiğini vasıfsız işçi olduğunu ikramiye ödemesi olmadığını fazla mesai iddiasının doğru olmadığını alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği davalı işveren tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, genel tatil, yıllık izin ve ücret alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekili, ıslah dilekçesinde, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücretlerini ıslah ederken, alınan bilirkişi raporunda tespit edilen miktarlardan 1/3 oranında taktiri indirim yaparak ıslah talebinde bulunduğunu beyan etmesine rağmen mahkemece tekrar taktiri indirim yapılması hatalıdır.

3- Davacı, Bölge Çalışma Müdürlüğüne yaptığı şikayet başvurusunda iş akdinin 10/11/2012 tarihinde son bulduğunu beyan etmesine rağmen dava dilekçesinde 28/11/2012 tarihinde sona erdirildiğini iddia etmiş, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda ise iş akdinin sona erme tarihi olarak devamsızlık tutanaklarındaki ilk gün olan 27/11/2012 tarihini esas almış ve buna göre hesap yapmıştır. Davacının şikayet dilekçesinde belirttiği tarih esas alınarak hesap yapılması gerekirken hatalı şekilde fesih tarihinin 27/11/2012 tarihi olarak kabul edilmesi ve bu tarihe göre hesaplanan alacakların hüküm altına alınması isabetsizdir.

4- Davacının yol ücreti talebinin reddine karar verilmesi yerinde ise de, davacı vekili, dava dilekçesinde yol ücretinin aylık 100 TL olduğunu iddia etmiştir. Davacının giydirilmiş ücreti hesaplanırken yol ücreti de bu hesaba dahil edilmiştir. Ancak alınan hesap raporunda talep aşılarak yol ücretinin 117 TL olarak kabul edilmesi ve bu hesaba göre ücret alacaklarının hesaplanması hatalıdır.

5- Hüküm altına alınan işçilik alacaklarında faiz başlangıcının dava ve ıslah tarihi olarak ayrı gösterilmesi yerinde ise de ıslah tarihinin karar gerekçesinde veya hüküm fıkrasında gösterilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalıdır.

6- Hüküm altına alınan fazla mesai, yıllık izin ve genel tatil ücretlerinin nete çevrilmesi sırasında SSK ve işsizlik sigortası primlerinin düşülmemesi hatalıdır.

7- Ayrıca hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hüküm fıkrasında gösterilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir

F) Sonuç: