Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2014/37833 K.2015/847

Davacı vekili, davacı işçinin yıllık izin ücreti alacağına karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, isteğin kabulüne dair verilen kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.11.2013 gün ve 2011/42984 Esas, 2013/ 30236 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, davacının mevsimlik işçi olmadığı gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir. Direnme kararının süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemizin “…Yapılan bu açıklamalara göre davacının çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı yıllar var ise mahkemece gerekirse bu yönden bilirkişiden ek rapor alınmalı ve sonucuna göre istekle ilgili bir karar verilmelidir.

11 ayın üzerinde çalışma olmayan yıllar için ise red kararı verilmelidir” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel mahkemece “…Davacının çalıştığı işyerinin mevsimlik iş yapılan yer olmadığı, çalışmalarının birbirini takip eden belirli süreli hizmet sözleşmeleri ile devam ettiği, davacının yapmış olduğu işin mevsimlik iş olmadığı, davacının aralıklı olarak davalı işyerinde çalıştığı kanaatine varılarak kullandırıldığı veya karşılığının ödendiği ispat edilemeyen 164 gün karşılığı yıllık izin alacağı olduğu” gerekçesi ile direnilmiş olup, davacının mevsimlik işçi statüsünde olmadığı,