Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/10113 K.2017/1215

Dava

Davacı-karşı davalı, ihbar tazminatı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti ve ulaşım bedeli alacaklarının, davalı-karşı davacı ise 6.970.68 TL. alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle asıl davada kısmen gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karşı davanın reddine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi davalı ile davalı-karşı davacı avukatlarınca istenilmesi, davalı ...

A.Ş. avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 07.02.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı ... A.Ş. adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı/karşı davalı İsteminin Özeti:

Davacı asıl davada, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti ve ulaşım bedeli alacağının tahsilini; karşı davanın ise reddini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı/karşı davacı ... Ltd. Şti. vekili; asıl davada, davacının çalışmasının bir yıldan az olduğunda kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, iddiaların asılsız olup, hak ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini; karşı davada ise, davacının Şirketlerinden aldığı borcu ödemediğini iddia ederek 6.970,68 TL. alacağın tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili; davacının işçisi olmadığından taraf ehliyetinin bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı/karşı ... Ltd. Şti. ile asıl davanın davalısı ... A.Ş. temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalılar arasındaki ilişki ve buna bağlı olarak uyuşmazlık konusu işçilik hak ve alacakları bakımından sorumlulukları uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece, davacının başından beri sadece ... Şirketi çalışanı olduğu, muvazaalı işlemler ile diğer davalı ... Şirketi ve dava dışı şirketler üzerinden sigorta kaydının yapıldığı ve yapılan muvazaalı işlemlerin davacı yönünden hüküm ifade etmeyeceği gerekçesiyle davanın ... Şirketi yönünden reddine, ... Şirketi yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin muvazaalı işlemin davacı yönünden aleyhe sonuç doğurmayacağı tespiti yerinde ise de sonuç olarak muvazaalı işlemin taraflarından sadece birinin sorumlu tutulması isabetsizdir. Muvazaalı işlem yapan davalıların maddi sorumluluk açısından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gereklidir. Bu yönüyle karar davacı tarafça temyiz edilmemiştir.

Ancak, davalıların iç ilişkisi bakımından belirlenen sorumluluk türü etkili olup, bu yönüyle temyiz eden İneterlik Şirketinin sıfatı ve temyiz nedenine göre, muvazaalı işlemin tarafı olduğu kabul edilen davalı/karşı davacı ... Şirketi açısından davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-Kıdem tazminatı tavanı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun yürürlüğü öncesinde 1475 sayılı yasanın 98/D maddesine kıdem tazminatının yasaya aykırı olarak ödenmesi cezai yaptırıma bağlanmıştı. Sözü edilen hüküm 4857 sayılı İş Kanunu döneminde yürürlükten kaldırılmış olsa da, tavanı öngören 14. madde halen yürürlüktedir. Buna göre kıdem tazminatı tavanını öngören kuralın mutlak emredici olduğu kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmesi 27.07.2012 tarihinde feshedilmiş olup, fesih tarihindeki kıdem tazminatı tavanının 3.033,98 TL. olmasına rağmen bu tavanın hükme esas alınan hesap raporunda 4.009,50 TL. olarak belirlenmesi isabetsizdir.

3-Hükmedilen miktarların brüt mü yoksa net mi olduğunun, ayrıca faiz başlangıç tarihlerinin kararda açıkça gösterilmemesinin 6100 sayılı HMK.’nun 297/2. maddesine aykırı olup infazdan tereddüde yol açacağının gözetilmemesi de yerinde değildir.