Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/1120 K.2016/10420

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının ... plakalı araçta 2005 yılı Temmuz ayından işten çıkarıldığı 20/07/2013 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, çalışan minibüsün bağlandığını, bu sebeple davalı tarafından ihbar önelinde bulunulmadan iş akdine son verildiğini, bayramlarda bir gün çalışılıp bir gün dinlenildiğini, günlük mesaisinin 15 saat olduğunu, 15 günde bir gün izin kullandığını, 2 gün hariç 28 gün çalışma yaptığını, davalının davacıya izin kullandırmadığını, asgari geçim indirimi alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davalının 5362 Sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanununa tabi olduğunu, davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğini, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının sürekli çalışmadığını, geçici dönemlerde servis attığını, taraflar arasında iş ilişkisi olmadığını, davacının yedekçi şoför olduğunu, sürekli çalışma unsurunun kabulü halinde ceza tutanakları dikkate alınarak hizmet süresinin belirlenmesi gerektiğini, minibüslerin 14/15 saat çalıştığını, bu sürede de çift şoför çalışıldığını, davacının asgari ücret ile çalıştığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle davacı tanık beyanlarından davacının günlük hasılat üzerinden günlük yevmiye aldığı anlaşılmaktadır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışılırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece fazla çalışmayı % 50 yerine % 150 üzerinden hesaplayan rapora itibarla karar verilmesi hatalıdır.

3-Hafta tatili ücretinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı yasalarda düzenlenmemiş ise de, Dairemizce hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir (Yargıtay 9.H.D. 23.5.1996 gün 1995/37960 E, 1996/11745 K.). Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. Şu hale göre çalışılan hafta tatilinin ücreti ikibuçuk yevmiye olmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatili çalışma ücreti saat üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Mahkemece bu istem yukarıdaki esaslara göre yevmiye esasına göre hesap edilmeli ve usuli kazanılmış hak ilkesi de gözetilerek hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: