Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/11618 K.2017/10872

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.10.2004 tarihinde çalışmaya başladığını, 29.07.2013 tarihinde bir kısım ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı sebeple feshettiğini, Mayıs-Haziran 2013 dönemine ait ücretleri ile fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, ücret alacağı ve yıllık izin ücretinin tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davacının davalı şirkete ait akaryakıt istasyonunda ön muhasebe elemanı olarak çalıştığını, işten kendisinin ayrılması nedeni ile kıdem tazminatı koşullarının oluşmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, fazla mesai yapmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İspat yükü üzerinde bulunan davacı, fazla mesai iddiasını ispatlamak için tanık deliline başvurmuş, tanıklardan ... bu hususta bilgi sahibi olmadığını beyan etmiş, diğer tanık ... ise davacı iddiasını doğrulamakla birlikte işyeri çalışanı olmadığını açıklamıştır. Dinlenen davalı tanıklarına göre, davacının fazla mesaisi bulunmamaktadır. Açıklanan delil durumuna göre, davacının fazla mesai iddiasını doğrulayan tek tanık ...’ın işyeri çalışanı olmaması karşısında davacının çalışma saatlerini bilebilecek durumda olduğu söylenemez. Bu itibarla, davacının usulünce ispat olunmayan fazla mesai alacağı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacının yıllık ücretli izin alacağı miktarı hükme esas alınan bilirkişi raporunda 358.80 TL. olarak hesaplanmış olup, bunun 200,00 TL’sinin dava dilekçesiyle, bakiye 158,80 TL’nın ise ıslah dilekçesiyle talep edilmesi karşısında Mahkemece bu şekilde karar verilmesi gerekirken talep aşılacak şekilde ıslah ile arttırılan miktar 258,80 TL. kabul edilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.