Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/15384 K.2018/8909

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01/09/2008- 28/01/2013 tarihleri arasında çalıştığını, çalışma dönemi içinde davalının hukuka aykırı davranışları nedeniyle davacının işi bırakmak zorunda kaldığını, davacının son net ücretinin 1200 TL olduğunu ve bir kısım ücretlerini hala alamadığını, normal mesai saatlerının 08: 30- 18:00 arasında olmasına rağmen davacının her gün 2 saat daha çalıştırıldığını, davacının hafta tatili ile bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, yıllık izinlerini kullanamadığını,

davacının SGK bildiriminin gerçek ücret dışında yapıldığını beyanla fazlaya dair haklarını saklı tutarak 4000 TL kıdem tazminatı alacağı, 1000 TL fazla çalışma alacağı, 1000 TL yıllık izin alacağı, 500 TL bayram ve genel tatil alacağı, 500 TL hafta tatili alacağı, 7.200,00 TL ücret alacağı, 500 TL asgari geçim indirimi alacağı haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 22/01/2013 tarihinden itibaren işyerine gelmemeye başladığını, iş arkadaşlarına işi bıraktığını söylemesine rağmen kullandığı aracı teslim etmeyerek 1 hafta boyunca işvereni oyaladığını, bu nedenlerle davacı hakkkında tutanak tutulduğunu, davalının hukuka aykırı hiçbir davranışının olmadığını, davacının ödenmemiş hiçbir alacağının bulunmadığını, iş sözleşmesinin aynı ay içinde izinsiz olarak 3 gün işe gelmemesi nedeniyle davalı tarafından haklı olarak feshedildiğini, davacının asgari ücretle çalıştığını, davacının tüm ücretlerinin ödendiğini ve davacının işyerine verdiği zararlar nedeniyle halen davalıya borçlu olduğunu,

davacının normal mesai saatlerine dahi riayet etmediğini ve fazla mesaisinin bulunmadığını, davalı işyerinde Pazar günleri ile bayram ve genel tatil günlerinde çalışılmadığını, beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı ,davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Duruşmada tefhim edilen ve hükmün esasını teşkil eden hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırıdır.

6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK 297. Maddesi uyarınca gerekçe ile hüküm fıkrasının çelişmemesi, 298. Maddesine göre ise, gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna (kısa karara) aykırı olmaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen hüküm özetinde (kısa kararda) aynen “1.290,00 TL yıllık izin alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 21/02/2013 tarihinden itibaren bakiyesinin ıslah tarihi olan 10/11/2014 tarihinden itibaren yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,3.021,34 TL asgari geçim indirimi alacağının 1.000,00 TL'sinin dava tarihi olan 21/02/2013 tarihinden itibaren bakiyesinin ıslah tarihi olan 10/11/2014 tarihinden itibaren yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” denilmesine rağmen,

gerekçeli kararda tahsis şerhi olarak “Her ne kadar gerekçeli kararda hüküm kısmında “1.290,00TL yıllık izin alacağını... “ .... asgari geçim indirimi alacağının 1.000,00TL’sinin ....” yazılmış ise de sehven yazıldığı anlaşılmakla HMK304/1 md uyarınca maddi hatanın düzeltilerek “1.920,00TL yıllık izin alacağının.......”olarak düzeltilmesine ,”...asgari geçim indirimi alacağının 500,00TL’sinin ....”olarak düzeltilmesine karar verilerek ” denilerek kısa karar ile gerekçeli kararın bazı hüküm fıkraları açık çelişki oluşturulmuştur.

Hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın bazı hüküm fıkraları arasında oluşan çelişki tek başına bozma sebebi oluşturduğundan, işin esası incelenmeksizin hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Ayrıca HMK.nın 305/2 maddesine göre taraflara yüklenen harç ve borçların tashih/tavzih yoluyla değiştirilemeyeceği de gözden kaçırılmamalıdır.