Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/15524 K.2015/20016

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının işçilik hak ve alacaklarını talepte ısrarcı olunca davalı tarafından işten çıkarıldığını, davacı asıl ise duruşmadaki beyanında tüm sezon yani bir yıl içerisinde 11 aylık bir dönemde fazla mesai yaptıklarını, fazla mesai ücretlerinin çok cüzi miktarının ödendiğini, mesela gece ikiye üçe kadar çalıştıklarında 20-25 TL. fazla mesai ücreti ödendiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının net aylık ücretine fazla mesainin dahil olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Dairemizin 2012/4952 Esas sayılı bozma ilâmına uyulduğu belirtilerek ve .................. İş Mahkemesi'nin 2008/440 Esas sayılı dosyasının bir örneğinin getirtilmiş, davacının o Mahkeme'de tanık sıfatıyla verdiği beyanı incelenip, netice itibariyle, davacının adı geçen dosyada şahit olarak verdiği ifadesi ile iş bu dosyadaki taraf sıfatıyla yapılan isticvabındaki ifadelerinin benzer nitelik taşıdığı gerekçesi ile hafta tatli ücreti haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Yapılan fazla mesainin ödendiğini ispat yükü ise işverene aittir.

Somut olayda, Dairemizin 2012/4952 Esas sayılı bozma ilâmı ile ilk karar “................... İş Mahkemesi'nin 2008/440 Esas sayılı dosyası celbedilerek davacının o dosyada şahit olarak ifade verip vermediği Mahkemece tespit edilerek, var ise şahit olarak verdği ifadesi ve eldeki dosyadaki davacının taraf sıfatı ile yapılan isticvabındaki beyanları irdelenerek fazla mesai alacağının tespitinin gerektiği” gerekçesi ile bozulmuştur.

Fazla mesai ücreti açısından, davacının şahit olarak ................... İş Mahkemesi'nin 2008/440 Esas sayılı dosyasındaki beyanından, akşamları saat 19:00'dan gece saat 02:00-03:00'e dek çalıştığında 40 TL. ücret aldığını kastettiği sonucu çıkmaktadır. 40 TL., davacının tespit edilen net ücretine göre, 6 saatlik fazla mesai ücretine denk gelmektedir. Dosyada davacının haftada 11 saat fazla mesai yaptığı tespit edilmiştir.

Bu durumda sadece haftada 5 gün 8-19 arasındaki çalışması içinde oluşan fazla mesai hesaplanmalıdır. Buna göre; davacının 08:00-19:00 arasındaki 11 saat çalışmasından 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde günlük 10 saat fiili çalışmaya ulaşılmakta, 5 günlük fiili çalışması 5x10=50 saat olmaktadır. 50-45=5 saat olmakla, davacının haftalık 5 saat fazla çalışması için hakettiği ücret miktarı hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Davacının kendi beyanından saat 19dan sonraki fazla mesailerinin ise yukarda açıklandığı üzere, ödendiği kabul edilmelidir. Belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalıdır.

Sadece davalı tarafından kararın temyiz edilmesi nedeni ile fazla mesai ücretinden yapılan ½ oranındaki takdiri indirimin davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu da gözden kaçırılmamalıdır. 3-Davacının isticvabındaki, "tüm sezon yani bir yıl içerisinde 11 aylık bir dönemde fazla mesai yapıyorduk" şeklindeki beyanı karşısında fazla mesai ücretinin hesaplanmasında yılın sadece 11 ayının göz önüne alınması, böylelikle yılda 1 ay fazla mesai yapmadığının kabulü ile sonuca gidilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.