Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/16072 K.2015/21380

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, ekonomik nedenlere dayalı olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, yemek ve servis yardımı yapıldığını, yılda bir defa 50,00 TL ederinde erzak yardımı yapıldığını, haftanın 6 günü 08.00 – 20.00 saatleri arasında çalıştırıldığını, yılda 3 tam maaş tutarında ikramiye uygulaması olduğunu, ancak 2005 yılından sonra düzenli olarak ödenmediğini, genel tatil günlerinde çalıştırıldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret, genel tatil günleri ücreti ve ikramiyenin davalı işverenden tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacı işçinin tüm işçilik alacaklarının işveren tarafından ödendiğini ve ibra edildiğini, ekonomik nedenlere dayalı olarak davacı işçinin işten çıkartıldığını, iddia edilen ücretin doğru olmadığını, servis, erzak ve ikramiye uygulaması olmadığını, fazla çalışma yapılmadığını, yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığını, genel tatil günlerinde çalışılmadığını savunarak,reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının İlamı Özeti:

Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda, alınan hesap raporunun 2. seçenekte belirtilen miktarlar üzerinden kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı ve bayram alacağı yönünden davanın kısmen kabulüne, hafta tatili ve ikramiye alacağına ilişkin davanın ise reddine karar verilmiş, ancak gerekçeli kararın hüküm fıkrasında bilirkişi raporunun 1. Seçeneğindeki miktarların tahsiline karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiş, davacı vekili temyiz aşamasında temyizden feragat etmiştir.

E) Gerekçe:

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş olup, bozma sonrası alınan 24.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda iki seçenekli hesaplama yapılmış ve mahkeme gerekçesinde bilirkişi raporunun ikinci seçeneğini göre hüküm oluşturulduğu belirtilmiştir. Bilirkişi raporunun ikinci seçeneğinde kıdem tazminatı 3.079,26 TL, ihbar tazminatı 919,40 TL, fazla çalışma ücreti 12.817,33 TL, genel tatil ücreti 374,54 TL olarak hesap edilmiştir. Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise kıdem tazminatı 3.565,82 TL ihbar tazminatı 1.065,03 TL, fazla mesai ücreti alacağı %50 indirim uygulanması sonucu 6.963,46 TL , genel tatil ücreti alacağı isen %50 indirim uygulanması sonucu 203,06 TL olarak hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece hüküm altına alınan alacak miktarları ile bilirkişi raporunun 2.seçeneğindeki miktarlar birbiri ile örtüşmemekte olup; mahkemece 24.11.2014 tarihli bilirkişi raporunun 2.seçeneğine göre hüküm kurulduğunun belirtildiği ancak hüküm fıkrasının bilirkişi raporunun 1.seçeneğine göre oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Bu şekilde gerekçe ile hüküm fıkrasında çelişki yaratılması ve hükmün denetime elverişli olmaması hatalı olup mahkeme kararının bozulmasını gerektirmektedir.

Ayrıca mahkeme hükmünün 3.fıkrasında fazla mesai alacağının %50 indirim uygulanması sonucu 6.963,46 TL olarak kabul edildiği halde, 10.00 TL sinin dava tarihinden bakiye 7.777,06 TL sinin ıslah tarihinden denmek suretiyle çelişkili bir biçimde toplamda 13.740,52 TL fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesi de hatalıdır.

F) Sonuç: