Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/16396 K.2016/14767

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde saha müdürü olarak çalışırken yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin feshi esnasında tüm haklarının ödendiğini, 31.12.2012 tarihli ibraname imzalandığını, davacı ile akdedilen 10.05.2010 tarihli iş akdinin 5. maddesinde haftalık 55 saat çalışma karşılığında ücretin 2010 yılında 1875 TL net olarak belirlendiğini, 2012 yılında yapılan zam ile 3.158,00 TL’ye yükseltildiğini, aynı sözleşmenin 8. maddesinde aylık ücrete her türlü fazla çalışmaların da dahil olduğunun belirtildiğini, haftalık 10 saatlik fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunu, fazla tutarların ek ödeme olarak ödendiğini, puantaj kayıtları ve ücret bordroları birlikte incelendiğinde davacının yaptığı fazla mesai ücretlerinin aylık ücretine ek olarak her ay ödendiğinin anlaşılacağını, genel tatillerde de çalışmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla çalışma yaptığı gibi dini bayram dışındaki genel tatillerde de çalıştığı ve ücretlerin ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta fazla çalışma ücreti hesaplanırken iş sözleşmesindeki hüküm nedeniyle yıllık 270 saatlik sürenin haftalık 5.2 saate tekabül ettiği ve tespit edilen haftalık çalışma süresinden 5.2 saatin indirilmesi gerektiği düşünülmeden 23. hafta çalışması ile yıllık 270 saat sınırını doldurduğu belirtilip buna göre hesaplama yapılması hatalıdır.

Mahkemece alacak açıklanan şekilde yeniden hesaplanmalı ve kurulacak hükümde usuli kazanılmış haklar dikkate alınarak sonuca gidilmelidir.

3- Davacının genel tatillerde çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Mahkemece davacının dini bayramlar dışındaki genel tatillerde çalıştığı kabul edilmiştir.

Söz konusu alacağı varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır. Dinlenen tanıklardan sadece tanık ... davacının genel tatilde çalıştığını beyan etmiş olup bu tanığın davalı işverene karşı benzer mahiyette açtığı davası vardır. Tanık, işverenle husumet içinde olup davacı ile de menfaat birliği vardır. Bu tanık beyanı dışında ispata yönelik başka delil bulunmadığından talebin reddi yerine kabulü hatalıdır.

4- Davacının dava ve ıslah dilekçesinde faizle ilgili bir istemi olmamasına rağmen Mahkemece faize de hükmedilmesi 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesindeki taleple bağlılık kuralına aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: