Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/19920 K.2015/25714

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin ve ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı vekilinin temyiz itirazının incelenmesi üzerine Dairemizin 28.01.2015 tarihli E:2013/19920; K: 2015/2559 sayılı ilamı ile karar, "ilk beş yıl için on dört gün üzerinden olmak üzere yetmiş gün ve sonraki iki yıl için ise yirmi gün üzerinden olmak üzere kırk günden oluşan toplam yüz on gün yıllık ücretli izin üzerinden hesaplama yapılması gerektiği" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme, bozma ilamına uymuş ve sadece yıllık izin ücreti hüküm altına alınmış, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret istemleri hakkında verilen kararın kesinleştiği gerekçesi ile bu istemler hakkında hüküm kurulmamıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı dava dilekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin ve ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Bozma öncesi verilen kararda bu taleplerin kabulüne karar verilmiş, ancak bozma sonrası kararda ise kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret istemi hakkında herhangi bir hüküm kurulmamıştır.

Bozulmakla hüküm ortadan kalktığından talep edilen kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacakları hakkında da hüküm kurulmaması hatalıdır.

F) Sonuç: