Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/20100 K.2018/12383

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.06.1996 tarihinden itibaren farklı taşeron firmalar nezdinde ... Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesinde 31.10.2013 tarihine kadar çalıştığını, emekliliğe hak kazanmış olması nedeniyle işten ayrıldığını iddia ederek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, zaman aşımı definde bulunarak, davacının işçisi olmadığını, hak edişlerle alacakların ihaleyi alan şirketlere ödendiğini, İdareye husumetin yöneltilemeyeceğini, davacının yıllık izinlerini kullandığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacının şirketteki çalışmasının 1 yıl 4 ay olduğunu, aleyhe hüküm kurulacaksa bu sürenin dikkate alınması gerektiğini, davacının son işvereni olmadığını, işçilik alacaklarının bulunmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesinin temizlik ve ilaçlama işini yüklenici firmalara verdiği, söz konusu işin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesi gereğince yardımcı işlerden olduğu, Bakanlık ile yüklenici firmalar arasındaki ilişkinin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu, davacının 30.12.2013 tarihi itibariyle emeklilik nedeniyle iş akdini feshettiği, 31.12.2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu ve 01.01.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanan davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, 153 gün izin alacağının bulunduğu,

zaman aşımı defi yönünden sadece ileri süren tarafın bundan yararlanması söz konusu olduğundan davalı Bakanlık yönünden zaman aşımı itirazlarının nazara alındığı, davalı şirket her ne kadar bilirkişi raporuna karşı beyan dilekçesinde zaman aşımı definde bulunmuş ise de cevap süresi içerisinde cevap dilekçesi vermediği anlaşıldığından zamanaşımı defiinin nazara alınmadığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı... Ltd. Şti.’nin son alt işveren olmadığı gözden kaçırılarak hesaplanan fazla mesai alacağının tamamından sorumlu tutulması hatalıdır.

3- 6098 sayılı Yeni Borçlar Kanunu döneminde eksik teselsül-tam teselsül ayrımının kaldırılması karşısında, bu dönemde açılan davalar bakımından Dairemizin uygulaması, davalıların birisinin zamanaşımı def’inde bulunması halinde bunun ortak def’i kabul edilerek zamanaşımı def’inde bulunmayan davalılara da sirayet edeceği yönündedir. Mahkemece davalı Bakanlığın zamanaşımı def' inin davalı şirkete sirayet ettirilmemesi hatalıdır.

4- Davalı Bakanlığın harçtan muaf olduğu gözetilmeyerek, hem karar-ilam harcından hem de davacının yaptığı harç masraflarından sorumlu tutulması hatalıdır.

5- Mahkemece yargılama giderlerine hükmedilirken yargılama giderlerinin nelerden oluştuğunun HMK’un 332. maddesine uygun şekilde belirtilmemesi hatalıdır.

F)Sonuç: