Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/20294 K.2018/10072

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya ait şirkette Ocak 2004 tarihinde dış cephe kaplama işçisi olarak çalışmaya başladığını, 18.06.2012 tarihinde yurtdışı harcırahlarının, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, çalışmalarının ... ya eksik bildirilmesi nedeni ile iş akdini haklı nedenle feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve harcırah ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; müvekkili şirketin ...'da iş yaptığını, çıkan iç savaş sonucu araç gereçleri bırakarak işçilerin ülkeyi terk etmesi sonucu geçici olarak finansman sıkıntısı yaşadığını, bu sürede maaşların gecikerek ödendiğini, davacı için de aynı durumun söz konusu olduğunu, davacının ücret alacağının bulunmadığını, davacının yurt dışı projelerinde fazla çalışma yapmadığını, kendisi ile yapılan sözleşmede fazla çalışma ücretlerinin belirlenen ücretin içinde olduğunun kararlaştırıldığını, tatil çalışması bulunmadığını, yıllık ücretli izinlerini kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ücret, yıllık izin, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hafta tatili ücretinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı yasalarda düzenlenmemiş ise de, Dairemizce hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir (Yargıtay 9.H.D. 23.5.1996 gün 1995/37960 E, 1996/11745 K.). Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. Şu hale göre çalışılan hafta tatilinin ücreti ikibuçuk yevmiye olmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, tanık anlatımları esas alınarak davacının ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı tespiti yerinde ise de, davacının hafta tatili günlerinde 9 saat çalıştığı kabul edilerek yapılan hesaba itibarla karar verilmesi dosya içeriğine göre yerinde olmadığı gibi mahkemenin 270 saatin altında kaldığı gerekçesiyle davacının fazla mesai ücreti talebini reddetmesi karşısında çelişkilidir.

Şöyle ki;

Davacı işçi dava dilekçesinde yurtdışında çalıştığı süreye yönelik olarak fazla mesai ve hafta tatili çalışma ücreti talep etmiş ve bu iddiasını ispat bakımından tanık dinletmiştir. Davacı tanıklarının yurtdışı çalışma saatlerine yönelik beyanları birbirinden farklı olup (davacı tanığı ..., haftada 7 gün 07.00 - 18.00, davacı tanığı..., haftada 7 gün 08.00 - 18.00, davacı tanığı ..., ayda 2 hafta tatili kullanılarak haftada 08.00 - 17.00 saatleri arasında çalışıldığını bildirmişlerdir), davalı tanıklarından ..., yurtdışı çalışma saatlerine yönelik beyanda bulunmamış, diğer davalı tanığı ... ise yurtdışı çalışmasının günde 9 saat olduğunu, 1 saat yemek molası verildiğini beyan etmiştir.

Davacı tanık ifadeleri ile davalı tanık ifadeleri bir bütün halinde değerlendirildiğinde davacı işçi ayda 2 hafta tatilinde olmak üzere günde 08.00 - 17.00 saatleri arasında çalıştığını ispatlamıştır.

Buna göre, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde fazla çalışmanın aylık ücrete dahil olduğunun kararlaştırılması, davacının ücretinin talebi gibi aylık net 1.880,00 TL kabul edilmesi ve kabul edilen bu ücretin yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresini karşılayacak miktarda olması karşısında mahkemenin davacının fazla mesai çalışma ücreti talebini reddetmesi yerindedir.

Ancak bu sonuca varılırken ayda 2 hafta tatilinde 9 saat çalıştığının kabulü ile sonuca gidilmesi kendi içinde çelişkili olup, mahkemece yukarıdaki ilke kararına göre yapılacak hesaba göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, hafta tatili çalışma ücretinin dava ve talep arttırım miktarları yönünden rakam karışıklığı yaratılarak infazda tereddüte yol açacak şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç: