Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/20501 K.2019/19353

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 06.10.2004-19.04.2010 tarihleri arasında davalı şirkette tır şoförü olarak çalıştığını, İtalya’nın ... limanından Avrupa ülkelerine ayda ortalama 3-4 sefer yaptığını, sefer başına 450 EURO ücret aldığını, yaş şartı dışındaki emeklilik şartlarını yerine getirdiğini, SGK Kadıköy Sosyal Güvenlik Merkezinden alınan 22.02.2010 tarihli belgeyi 22.02.2010 tarihinde dilekçe ile davalı şirkete sunduğunu, 45 gün garaja gelmesi ve 2 aylık maaş ödemesi gerektiğinin belirtilerek istifa dilekçesinin kabul edilmediğini, bunun üzerine 45 gün daha işe devam ettiğini, bu sürede yurt dışı seferlere gönderilmediğini,

baskı altında 23.02.2010 tarihli ibraname başlıklı belge imzalatıldığını ve 19.04.2010 tarihinde haksız olarak işten çıkarıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ulusul bayram ve genel tatil ile yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 22.02.2010 tarihinde işten ayrılma talebinde bulunduğunu, ihbar tazminatı talep edilmesi üzerine garajda 01.04.2010 tarihine kadar çalıştırıldığını, 02.04.2010-17.04.2010 arası ise yıllık izin kullandığını, kıdem tazminatına hak kazanamadığını, asgari ücret ile çalıştığını, sefer primi olarak bahsedilen tutarın harcırah olduğunu, aylık en çok 2,5 sefer yaptığını, sefer başına 350 EURO harcırah ödendiğini, yıllık izinlerini kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışması olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 22.02.2010 tarihinde işten ayrılma talebinde bulunduğu, dilekçesinde kendi isteği ile işten ayrılmak istediğini beyan ettiği ancak emeklilik nedeniyle ayrılmak istediğini bildirmediği ve dilekçesine SGK’dan alınmış belgeyi eklemediği, bu nedenle davacının iş akdini emeklilik nedeniyle feshettiğini ispat edemediği, davacının iş akdini feshinin istifa olarak nitelendirildiği bu nedenle kıdem tazminatı talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi, iş sözleşmesini yaş hariç emeklilik koşullarına haiz olması sebebiyle sonlandırdığını ileri sürerek kıdem tazminatı isteğinde bulunmuş, Mahkemece davacının istifa etmek suretiyle ayrıldığı gerekçesiyle isteğinin reddine karar verilmiştir.

Davacı işçi, yaş hariç emeklilik koşullarına hak kazanmış olup bu yönde 22.02.2010 tarihinde belge tanzimi için SGK’ya başvurmuş, Kurum’dan aldığı yazıyı 22.02.2010 tarihli dilekçesine ekleyerek işverene ibraz etmiş ve kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur.

Aynı tarihi taşıyan istifa dilekçesi, davacının yaş hariç emeklilik koşullarını haiz olduğu belirtilerek ayrılma talepli yazısı karşısında geçersiz olup davacının emeklilik sebebiyle ayrıldığı davalı tanığı tarafından da doğrulanmıştır. İşveren tarafından ihbar öneli içerisinde çalışmasının istenmesi üzerine yurt dışı seferine gönderilmeksizin işyerinde bir süre daha bulunması ve 19.04.2010 tarihinde çıkışının verilmesi karşısında davacının iş sözleşmesini 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14/5. maddesi kapsamında 19.04.2010 tarihinde sona erdirdiği kabul edilmeli ve kıdem tazminatı isteğinin kabulüne karar verilmelidir. Talebin yerinde olmayan gerekçe ile reddi hatalıdır.

F) Sonuç: