Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/21593 K.2018/16609

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle;davacının davalı iş yerinde 10.09.2009 - 02.12.2013 tarihleri arasında gece bekçisi olarak çalıştığını davacının fazla çalışma, hafta tatili, resmi ve dini bayram tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek,kıdem tazminatı,fazla mesai ücreti,hafta tatili ücreti,yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinden herhangi bir alacağının olmadığını ve işçilik alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının yaz/kış 22:00-07:00 arasında çalıştığını, net maaşının 964,28 TL olduğunu, bir kısım fazla mesai alacakları olduğunu ancak bunların da davacıya 2009-2011 yılları arasında imzalı bordrolar karşılığında ödendiğini, 2011-2013 yılları arası fazla mesailerin ise davacıya ödendiğini ancak bordroların imzalanmadığını,davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; ... kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; hizmet döküm cetvellerine göre her ne kadar davacının gece bekçisi olarak 10.03.2009-30.11.2013 tarihleri arasında davalı işverenlikte çalıştığı anlaşılmakta ise de, taleple bağlılık ilkesi gereği davacı 10.09.2009 tarihinden itibaren davalının yanında çalıştığını belirttiğinden davacının 10.09.2009-02.12.2013 tarihleri arasında davalı işverenlikte çalıştığının kabul edildiği,iş akdini feshetme iradesini ortaya koyan kişinin işe gitmesi kendisinden beklenemeyeceğinden,

dolayısıyla davacının işten ayrılma iradesini ortaya koyduğu 02.12.2013 tarihinden sonra işe gitmemesi normal olup, davalı tarafça davacının işe gelmediği gerekçesi ile bu tarihten sonra 03, 04 ve 05 Aralık 2013 tarihlerinde tutulan ve 10.12.2013 tarihli iş akdini feshine dair ihtarnameye dayanak teşkil edilen devamsızlık tutanaklarına itibar edilmediği,

yıllık izinlerin karşılığı olan izin ücretlerinin fesihten önce 03.05.2013 tarihinde davacıya imzası karşılığında ödendiği anlaşıldığından davacının yıllık izin alacağı talebinin reddine, özellikle her iki tarafın ortak tanığı olan Mehmet Süer başta olmak üzere, davacının gece bekçiliği yaptığı iş hanında çalışan ya da dükkanı bulunan gerek davacı gerekse davalı tanıklarının davacının iddialarını doğrular ve benzer şekildeki beyanları yazılı delile yakın nitelikte güçlü delil olarak kabul edildiğinden hesaplanan fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti,

hafta tatili alacaklarından takdiri hakkaniyet indirimi yapılmadan hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla mesai ,ulusal bayram genel tatilinde ve hafta tatilinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile kanıtlamış olup, yazıl delil ile ispat olmadığından bu alacaklardan hakkın özünü etkilemeyecek bir oranda karineye dayalı makul indirime gidilmesi gerekirken adı geçen alacakların indirimsiz olarak hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç: