Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/23593 K.2017/10362

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 13/06/2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Yerel mahkemece, temyiz harç ve giderlerini eksik yatırıldığı gerekçesi ile 01/04/2015 tarihinde davalı vekiline usulüne uygun olarak muhtıra çıkarıldığı, söz konusu muhtıranın davalı vekiline 07/04/2015 tarihinde tebliğ edildiği saptanmıştır.

Her ne kadar mahkemece; davalı vekilinin, muhtıraya karşın temyiz harç ve giderlerini süresinde yatırmadığı gerekçesi ile 13/05/2015 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de, kayıtlarda davalı vekilince temyiz harç ve giderlerinin 14/04/2015 tarihinde yatırıldığı ancak bakiye temyiz harcının sehven bakiye karar harcı, Yargıtay sevk masrafının ise yine sehven delil avansı olarak gösterildiği dosya içersindeki tutanak, sayman mutemedi alındısı ve tahsilat makbuzlarından anlaşıldığından,Mahkemenin davalının temyiz isteminin reddine dair EK KARARIN kaldırılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelenmesinde;

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde 19/12/2007-13/05/2013 tarihleri arasında finans sorumlusu olarak çalıştığını, ücret alacakları ile diğer işçilik alacaklarının ödenmediğini ve iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, genel tatil, fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının, 01/01/2013-04/06/2013 tarihleri arasında çalıştığını, istifa ederek iş sözleşmesini kendisinin sonlandırdığını, müvekkili şirketin 31/10/2008'de kurulduğunu, internet sitesinin 2009'da faaliyet gösterdiğini, önceki döneme ait çalışmalardan sorumluluğunun mümkün olmadığını, uyumsuz, kavgacı bir tutum sergilediğini buna rağmen iş sözleşmesinin sonlandırılmadığını, 13/05/2013 tarihinde izin verildiğini, ancak işe devam etmediğini, 5 ay gibi kısa bir süre çalıştığı için tazminat ve alacak hakkının doğmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar ve ek karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1) Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava dilekçesinde; davacının, son yıla ait yıllık iznini kullanmadığı ve haftanın 6 günü 08:30-18:30 saatları arasında çalıştığı ileri sürülerek yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacağı taleplerinde bulunulmuştur.

Dava dilekçesindeki bu beyanlar dikkate alınmaksızın ve HMK.'nun 26. maddesindeki taleple bağlılık kuralı ihlal edilerek, davacının son 2 yılın yıllık iznini kullanmadığı ve 18:30'dan sonra da çalışma yaptığının kabulü ile yıllık izin ve fazla mesai ücretlerinin hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Fazla çalışma yaptığını ve genel tatillerde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddialarını ispat ile yükümlüdür.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi, fazla çalışma yaptığı ve genel tatillerde çalıştığı yönündeki iddialarını ispat için takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına dayanmıştır.

Ancak davacı tanıklarının davacının tüm çalışma süresine tanıklık etmedikleri anlaşılmaktadır.

Bu nedenle davacı tanıklarının, davacı ile birlikte çalıştıkları yani görgüye dayalı bilgi sahibi oldukları dönemler dikkate alınarak söz konusu alacakların belirlenip, hüküm altına alınması gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.