Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/24764 K.2017/10972

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/06/2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 30/05/2007 tarihinden iş akdini alacaklarını alamadığı için tek taraflı haklı olarak feshettiği 21/03/2013 tarihine kadar davalı iş yerinde aralıksız olarak en son net 830,00 TL. ücretle konut kapıcısı olarak çalıştığını, işe girdiği tarihten 15/04/2010 tarihine kadar ücretinin ödenmediğini, bu süre zarfında davalı apartmana ait kapıcı dairesinde oturduğunu, daha sonra bu tarihte sigortası yapılmış ancak kesintisiz çalışmasına rağmen kayıtlarda girdi-çıktı olarak gösterildiğini, zaman zaman yönetimin izni doğrultusunda geceleri güvenlik hizmeti verdiğini,

sadece dini bayramların ilk günü dışında haftanın 7 günü çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 30/05/2007-21/03/2013 tarihleri arasında kesintisiz ve konut kapıcısı olarak çalışmadığını, 2007 yılı Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım aylarında ve 2008 yılı Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık aylarında ve 2009 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs aylarında sigortalı olarak başka bir iş yerinde çalıştığını ve yine 2009 yılının Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık ayları ile 2010 yılının Ocak, Şubat, Mart aylarında su satışı ile ilgili bir iş yerinde çalıştığını 30/05/2007 - Nisan 2010 tarihleri arasında davalı iş yerinde kapıcı olarak çalışmadığını,

Nisan 2010 tarihinden itibaren konut kapıcısı olarak çalıştığını ancak bu süre zarfında Pazar günleri ve bayram günlerinde çalışmadığını, ...'a ailesinin yanına gitme bahanesiyle her ay 15 gün veya 1 boyunca iş yerini bıraktığını, 01/09/2012 tarihinde ve 2012 yılı Ekim, Kasım, Aralık aylarında ve 2013 yılı Ocak, Şubat, Mart aylarında başka bir iş yerinde çalışırken davalı iş yerinden maaş almaya devam ettiğini iş akdinin haksız olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davalının iş akdinin feshine ilişkin somut belge vs delil ve beyanda bulunulmadığından iş akdinin tazminata hak kazanılacak şekilde davacı tarafından sona erdirildiğinin kabul edildiği, davacı beyanından anlaşılacağı üzere sigorta girişinin yapıldığı tarihe kadar taraflar arasında gerçek anlamda hizmet akdinin bulunmadığı, taraflar arasında ücretin ödenmemesi konusunda anlaşıldığı, davacının başka yerde çalışması, kapıcı dairesinde oturulması karşılığında iş gördüğü, ücret ve bağımlılık unsurlarının gerçekleşmediği,

SGK dışında kalan çalışma sürelerinin ve kesintisiz çalışmanın davacı tarafça usulünce ispatlanamadığı görülmekle, davaya konu somut olayda çalışmanın fasılalı olduğu anlaşılmakla, davacının 15/04/2010-28/07/2012 tarihleri arasında ve 01/09/2012-31/03/2013 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde çalıştığı toplam hizmet süresinin 2 yıl 10 ay 13 gün olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş ilişkisinin süresi ihtilaflıdır.

Mahkemece davacının 15.04.2010-28.07.2012 tarihleri ve 01.09.2012-31.03.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı kabul edilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının iddia edilen 30.05.2007-21.03.2013 tarihleri arasında davalı apartmana ait kapıcı dairesinde oturduğu ve bu süre zarfında kapıcılık hizmeti verdiği sabittir. Yine aynı şekilde davacının 15.04.2010 tarihine kadar burada verdiği hizmet karşılığında herhangi bir ücret almaksızın sadece kapıcı dairesinde oturma, elektrik ve su giderlerinin ödenmesi karşılığında çalıştığı, ayrıca iddia edilen kesintisiz çalışma süresi içinde de muhtelif tarihlerde davalı işyerinde çalışmasının yanısıra birlikte başka işverenliklerde de çalıştığı anlaşılmaktadır.

Nitekim bu olgular Mahkemenin de kabulünde olup, davacının 15.04.2010 tarihinden önceki çalışmasında iş ilişkisinin işgörme, bağımlılık ve ücret unsurlarından olan ücret ödeme şartının gerçekleşmemesi, diğer çalışma dönemlerinde başka işverenliklerde davacının çalışması olduğu için iddia edilen süre yerine kesintili çalışma süresi kabul edilmiştir.

Dosyadaki bilgi, belge ve bilhassa davacının isticvabındaki beyanından tarafların verilen hizmet karşılığında ücret ödenmeyeceğine ilişkin iradelerinin uyuştuğundan bahsedilemeyeceği gibi bu hizmet Türk Hukukunda kabul edilen gönüllük esasına göre çalışma şekillerinden biriside değildir. Anayasamızın 18 inci maddesine göre de angarya yasaktır. Dolayısıyla 15.04.2010 tarihinden önceki döneme ilişkin çalışmanın salt ücret alınmadan çalışıldığı gerekçesiyle değerlendirilmemesi yerinde değildir.

Keza iş mevzuatında davacının aynı dönemde birden fazla işverenlik de çalışmasını engelleyen amir bir hüküm bulunmamaktadır. Kısmî süreli çalışılabilir. Bu meyanda davacının davalı işverenlikteki fiili çalışma olgusu karşısında aynı dönemde başka işverenlikteki çalışmaları nedeniyle fiilen davalı işyerinde yapılan bu çalışmaların dikkate alınmaması da isabetsizdir.

Bu durumda, Mahkemece davacının 30.05.2007-21.03.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığının kabulüne göre işçilik hak ve alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde kabulü yerinde değildir.