Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/25776 K.2015/30823

Davacı vekili mahkemeye verdiği dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacının 08.03.2012 tarihinde Erdek İlçesi ... Belediye Başkanlığında işe başladığını,6360 Sayılı Yasa ile... Belediyesi kapatıldığından müvekkili ve bir kısım arkadaşının 20.03.2014 tarihinde E..

B.. bünyesine aktarıldığını, iş akdinin 15.09.2014 tarihinde davalı işveren tarafından "geçici işçi olmalarına rağmen süresinde iş akitlerinin sonlandırılmadığı, çalışmalarının yasal olmadığı" gerekçesiyle feshedildiğini, oysaki müvekkilinin geçici işçi statüsünde istihdam edilmediğini, devamlı işçi olarak çalıştırıldığını, müvekkilinin Karşıyaka ve .. Belediyesinde otobüs muavini olarak görev yaptığını ve aylık ücretinin net 1.800 TL olduğunu,..

Belediyesi’nde çalışırken aylık net 1.400 TL ödeme yapıldığını, bunun yanında müvekkiline yılda 4 kez 500 TL’den toplam 2.000 TL ikramiye ödemesi yapıldığını, işyerinde yemek ve servis hizmetinden yararlandığını, müvekkilinin 06.30-20.00 saatleri arasında çalıştırıldığını, bu çalışmasının 3 aylık yaz döneminde 21.00'e kadar sürdüğünü, haftanın yedi günü bu şekilde çalıştırılarak hafta tatili verilmediğini, müvekkiline yıllık izinlerin de kullandırılmadığını, dini-milli bayramlarda ve yılbaşı tatilinde çalıştırıldığını ancak karşılığının ödenmediğini, iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai,

hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, bu nedenle usulden reddedilmesi gerektiğini, davacının özlük dosyasının incelenmesinden ortaya çıkacağı üzere davacının geçici işçi olarak istihdam edilmesine karşın Karşıyaka Belediye Başkanlığı’nın kendi inisiyatifi ile (yasal olmayan bir şekilde) davacının çalıştırılmaya devam ettirildiğini, oysaki Kamu Kurum ve Kuruluşlarına İşçi Alınmasında Uygulanacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 6. maddesi gereği Karşıyaka Belediyesi uhdesinden E..

B..na intikal eden geçici işçilerin belirli süreli iş akitleri sona erdiğinden iş akitlerinin de feshedilmesi gerektiğini, bu nedenle iş akitlerinin haklı nedenle feshedildiğini ve davacı işçinin kıdem ihbar tazminatına hak kazanmadığını savunarak davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmişlerdir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır.

Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır.

Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi.

Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.