Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/27292 K.2018/21407

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davalı şirkette 21.10.2012 tarihinden 18.09.2013 tarihine kadar aşçı olarak çalıştığını, ödenmeyen alacakları için noter kanalıyla gönderilen ihtarnameye rağmen ödeme yapılmadığını ileri sürerek, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davacı tarafın iddia ve delillerini kabul etmediklerini, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle işverenlikçe haklı nedenle feshedildiğini, davacının taleplerinde haklı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işverenliğe ait işyerinde aşçı olarak çalıştığı, 10 ay 25 günlük hizmet süresi olduğu, davacının maaş bordroları ve dinlenen tanık anlatımları itibari ile son aylık ücretinin 2.876,23 TL brüt ücret olduğu; her ne kadar davalı işverenlikçe devamsızlık nedeniyle feshedildiği savunulmuşsa da işten ayrılış kodunda "İşveren tarafından işçinin ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı" kodunun kullanıldığı,

devamsızlık tutanaklarının her zaman işverenlikçe tek taraflı düzenlenebilecek nitelikteki belgeler olduğu ve 18/09/2013 tarihi itibariyle iş akdi feshedilen davacının bu tarihten sonra işe devamının beklenemeyeceğine nazaran iş akdinin haklı nedenle feshinin davalı işverenlikçe ispatlanamadığı, 4857 sayılı İş Kanununun 24 ve 25. maddesinde yazılı nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17. maddede belirtilen şekilde usulüne uygun ihbar süresi tanınmamış olması nedeniyle ihbar tazminatı talebinde haklılık bulunduğu;

diğer alacak kalemi olan fazla çalışma isteminde tanık anlatımları kapsamında davacının ödenmeyen fazla çalışma alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belgeler ile tanıkların beyanlarından davalı işyerinde davacının sabah vardiyasında çalışıyor ise 07.00-16.00 saatleri arasında , diğer vardiyada ise 15.30-24.30 saaatleri arasında çalıştığı , akşam vardiyasının iş durumuna göre haftada 2 gün bir veya bir buçuk saat uzadığı anlaşılmaktadır.

Buna göre davacının haftanın 4 gün ara dinlenmeleri düşüldüğünde günde 8 saat , çalışmanın uzadığı diğer 2 günde ise ara dinlenmeleri düşüldüğünde günde 9 saat çalışıp, toplamda haftada 50 saat çalıştığı kabul edilmelidir.

Buna göre davacının iş sözleşmesinde fazla mesainin aylık ücrete dahil olduğu düzenlemesi de gözetildiğinde yerleşik Yargıtay içtihatları gereği yıllık 270 saati ve haftalık 5.2 saat aşan fazla çalışmasının bulunmadığı anlaşıldığından saptanan bu durum karşısında, davacının fazla çalışma ücret talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.