Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/27438 K.2016/7211

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı dava dilekçesinde 01.01.2010-01.05.2014 tarihleri arasında bagaj hizmetleri şefliğinde çalıştığını, 23.02.2014 tarihinde bir yolcunun kendisini valizinden saat aldığı iddiası ile şikayet ettiğini, 01.05.2014 tarihinde işyerine gittiğinde ..........’nden çağrıldığını hırsızlık olayını kendisinin yaptığını söyleyip apron kartını aldıklarını, 01.05.2014 tarihinden beri işyerine gidemediğini belirterek işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının görev tanımına uymayan davranışları sebebi ile amiri tarafından davacının apron giriş kartına el konulduğunu ,bu nedenle ücretsiz izinli olarak gösterilmek zorunda kalındığını, davacının halen davalının işçisi olduğunu, işe iade davası açma koşullarının bulunmadığını açıklayarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının bir yolcunun valizinden sat alındığı iddiası ile apron kartına el konulduğu ve rızası dışında davalı tarafından ücretsiz izne çıkarıldığı, sigorta kayıtlarına göre davacının 2014 haziran ayı sigorta priminin yatırılmadığı, mayıs ayında 9 günlük ücret tahakkuk ettirildiği, davacı hakkında hırsızlık suçundan beraat kararı verildiği, davalının davacının iş sözleşmesini haklı ve geçerli nedenle sona erdirdiğini ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta davacının bir hırsızlık olayı sonrası apron kartının alındığı ve davacının ücretsiz izne çıkarıldığı anlaşılmaktadır. Davalı da yargılama sırasında davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini ücretsiz izne çıkarıldığını savunmuştur. İşçinin talebi veya onayı olmaksızın ücretsiz izne çıkarılması işverenin iş sözleşmesini feshi olarak değerlendirilmelidir.

Davacı 01.05.2014 tarihinde işyerine gittiğinde apron kartının alındığını beyan ettiği, sigorta kayıtlarına ve davalının sunduğu bordrolara göre davacıya mart, nisan aylarında primlerinin 30 gün üzerinden tahakkuk ettirildiği, mayıs ayında 9 günlük ücret tahakkuk ettirildiği ve diğer günler için habersiz devamsızlık yazıldığı ancak 2014 yılı haziran ayındaki bordroda ise ücretsiz izinli gösterildiği görülmektedir.

Sigorta kayıtları davacının beyanı davalı tarafından sunulan bordrolar değerlendirildiğinde davacının 01.05.2014 tarihinde ücretsiz izne çıkarılmak suretiyle iş sözleşmesinin fiilen sona erdirildiği kabul edilecektir.

Ancak dosya içeriğinden davacının yargılama sırasında tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır. Davalı da davacının apron kartının 05.11.2014 tarihinde geri verildiğini, davacının halen çalıştığını beyan etmiş, davacı vekilince de davacının 06.11.2014 tarihinde tekrar işe başlatıldığı kabul edilmiştir. İşe iade talepli dava devam ederken, davacının işe başlatılmış olması, davalı işverenin feshin geçerli bir sebebe dayanmadığını kabul ettiği şeklinde değerlendirilmelidir.

İşçi işe başlatılmakla işe iade ve işe başlatmama tazminat talepleri konusuz hale gelir. 4857 sayılı İş Kanunun 21. maddesinin 3. ve 5. fıkralarına göre, boşta geçen süre ücreti, feshin geçersizliğine ilişkin karar verilmesi ve işe başlatılmak için işverene süresinde başvurulması şartına bağlıdır.

Boşta geçen süre ücretine ilişkin bu şartların yargılama sırasında - davacının işe başlatılmasıyla - önceden gerçekleştiği kabul edilmelidir.Buna göre işe iade davası yargılaması sırasında davacının işe başlatılması işe iade ve işe başlatmama tazminatı taleplerini konusuz hale getireceği ancak çalıştırılmadığı süre 4 aydan fazla olduğundan en çok 4 aylık brüt ücreti ve diğer hakları tutarında boşta geçen süre alacağının hüküm altına alınması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

4857 Sayılı Kanun’un 20/3. maddesi uyarınca yerel mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırılması ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulması gerekmiştir.