Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/32767 K.2015/36208

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ikramiye alacağı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan T.. A.. ve A.. Ş.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, ikramiye alacağı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde özetle; ayrı ayrı davanın reddini talep etmişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile, davalılardan T. İnşaat San. AŞ. ve A. İnşaat Nakliyat Turizm Taahhüt Tic. Ltd. Şti. vekilleri yasal süresi içerisinde temyiz etmişlerdir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının tespit edilen hizmet süresi konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı vekili davacı işçinin 13.03.2002-01.10.2003, 24.12.2004-21.05.2005, 06.12.2005-18.03.2006, 29.03.2006-10.09.2008 ve 17.02.2009-19.03.2010 tarihleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davalı T. İnşaat şirketi ile A. şirketi vekilleri ise davacının hizmet süresinin kesintili olduğunu, çalıştığı gün kadar Kurum’a bildirildiğini, giriş ve çıkış tarihleri esas alınıp aradaki sürelerin hizmet süresi olarak tespitinin hatalı olduğunu savunmuşlardır.

Davacı işçi davalılara ait işyerinde kalıp işçisi olarak çalışmıştır. Davacı vekili dava dilekçesinde davacı işçinin günlük olarak 60,00 TL ücret karşılığı çalıştığını beyan etmiştir. Davacı işçinin hizmet cetvelinin, Kurum’dan celp edilen sigortalı çalışan bildirim formlarının incelenmesinden aylık çalışmalarının 30 gün üzerinden bildirilmediği anlaşılmaktadır.

Davacının hizmeti sırasında inşaat işlerinde kalıp işinin belirli günlerde yapılması nedeni ile sürekli çalışmadığı, bazı günler ücretsiz izinler kullandığı, çalışmanın aralıklı olduğu anlaşılmaktadır. Davacının yaptığı işin mahiyeti gereği de her gün çalışmasının olamayacağı açıktır. Bu açıklamalara göre davacının hizmet süresinin hizmet cetveline göre Kurum’a bildirilen günler üzerinden hesaplanarak tespit edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.