Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/5915 K.2016/22748

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 14/04/1997 tarihinde görevine haksız son verildiği 12/01/2012 tarihine kadar davalı şirkette genel müdür olarak görev yaptığını, taraflar arasından imzalanan sözleşmenin 7. maddesinde de görüleceği üzere senede 4 hafta ücretli izne hak kazandığını, bu izinlerinin hiçbir zaman tam kullandırılmadığını, davacının toplam bu sürede 336 gün yıllık ücretli izni bulunduğunu ve bunun 1/3'ünün kullandırıldığını, kalan 200 günlük izninin ise kullandırılmadığını ve fesih anında ücretinin ödenmediğini, fesih sebebinden bağımsız olarak ödenmesi gereken başka bir alacağın da 2011'ye ait ikramiye olduğunu,

iş sözleşmesinde bunun belirlendiğini, bu seneye ilişkin ikramiyeye hak kazandığı halde davalı yanca bu alacağının da ödenmediğini ileri sürerek, itirazın iptali ile % 20’den az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, itirazın iptali davasının haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, zamanaşımı ve husumet itirazlarının bulunduklarını, itirazın iptali davasının yasal süresinde açılmadığını, davacının davalı şirkette ilk olarak 14/04/1997 tarihinde işe girdiğini, 28/02/2002 tarihinde de emeklilik nedeniyle hizmet sözleşmesinin son erdiğini, bunu takiben 15/03/2002 tarihinde tekrar işe girdiğini, şirket tarafından iş sözleşmesinin İş Yasasının 25/II maddesi gereğince 12/01/2012 tarihinde sona erdirildiğini, davacının çalışmasının kesintili olduğunu, davacının son unvanının genel müdür ve brüt ücretinin de 25.071,93 TL olduğunu,

iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, bu nedenle davacının yıllık teşvik ikramiyesi alacağının bulunmadığını ve talebinin haksız olduğunu, yıllık ücretli izinlerini de fazlasıyla kullanmış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne, taraflar arasındaki uyuşmazlığın yargılamayı gerektirmesi nedeniyle icra inkar tazminatı talebinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davalı şirkette genel müdür olarak çalışan davacının 2010 ve 2011 yılındaki ücreti brüt 25.071,93 TL olup, davacıya 2010 yılındaki performansı karşılığında 2011/Şubat ayı ücret bordrosu ile net 46.119,88 TL prim ödemesi yapılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının aylık ücreti değişmediği halde 2011 yılı için ise taraflar arasındaki sözleşmenin 2.3 maddesi uyarınca yıllık toplam ücret esas alınarak maksimum oran olan % 30 üzerinden brüt 90.258,95 TL prim alacağı hesaplanmış, Mahkemece de bu tutar hüküm altına alınmıştır.

Davacının aylık ücretinin değişmediği ve 2011 yılı için 2010 yılına göre daha fazla oranda prim ödenmesini gerektiren bir durumun varlığının davacı tarafından kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Buna göre, 2011 yılı için hak edilen prim alacağının bir önceki yıldaki kriterler esas alınarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde prim alacağının belirlenerek hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: