Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/7231 K.2017/2057

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 01/08/2004 tarihinden davalı işveren tarafından işten çıkarıldığı 24/07/2013 tarihine kadar kepçe operatörü olarak çalışmasını aralıksız ve kesintisiz sürdürdüğünü, en son aylık net ücretinin 1.900,00TL olduğunu, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde 27/08/2004-24/07/2013 tarihleri arasında ve en son 1.400,00TL brüt ücretle çalıştığını, iş akdinin davalı işverenlikçe feshedilmediğini, aksine davacının 3600 gün prim sayısını tamamladığını ve kıdeme hak kazandığını bildirdiğini, bunun üzerine davalı işverenlikçe davacıdan kurumdan belge getirmesi yönünde talepte bulunulduğunu, akabinde davacı tarafından ibraz edilen ve dosyaya sunulan belge içeriğinden davacının emekliliğe hak kazandığının anlaşıldığını ve bu kapsamda 12.379,39 TL tutarında kıdem tazminatının ödendiğini, emekliliğe hak kazanması nedeniyle iş akdini kendi fesheden davacının ihbar tazminatına hak kazanamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının emeklilik için yaş dışında diğer şartları tamamlaması nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiği, ihbar tazminatına hak kazanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre davacının kepçe operatörü olarak sabit ücret + dökülen beton miktarına göre prim usulü ile çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu çalışma sisteminde prim, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla fazla mesai hesabına esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının çalışma sisteminde fazla mesai ücretinin zamsız kısmının ödendiği gerekçesiyle sadece % 50 zamlı kısım için fazla mesai hesabı yapılması yerinde ise de, primler dahil edilmeden sadece sabit ücret üzerinden hesaplama yapılması hatalıdır.

3-İşçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece davalı işverence ibraz edilen izin defterine göre davacının izin alacağının bulunmadığı saptaması yapılmıştır.

Davacı vekili ise yıllık izinlerin kullandırılmadığını, fesih sırasında davacının bir kerede yıllık izin defterini imzaladığını, izin defterinin gerçek durumu yansıtmadığını, defterin davalının savunması ve ibraname ile çeliştiğini iddia etmiştir. Bu iddiasını, kayıtlara göre izinlerinin tamamının kullandığı görülmesine karşın ibranamede miktar olarak izin ücretine yer verilmesi, izin defterindeki bütün yazıların aynı kalemle yazılması, fesih sırasında davacıya bir kerede yıllık izin defterinin imzalatıldığını ileri sürerek somutlaştırmaya çalışmıştır. Davalı vekili, davacının çalıştığı süre boyunca yıllık izinlerin kullandırıldığını, kullanılmayan izin ücretinin ise 4.200 TL olarak ödendiğini savunmuştur.

Bu durumda; yıllık izin belgesinin aslı getirtilerek yazıların aynı kalemden, aynı zamanda çıkıp çıkmadığının saptanarak davacı itirazları karşılanıp sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının genel tatil ücreti net 825,34 TL olarak hesaplandığı halde, Mahkemece alacağın net 1.207,01 TL olduğu kabul edilerek hüküm kurulması da hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: