Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/8486 K.2017/3678

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirketin grup şirketlerinden ...'de 21.11.2007 - 11.04.2011 tarihleri arasında yönetim kurulu asistanı olarak çalıştığını, maaşının 2.300,00 TL+prim olduğunu, ayrıca yemek verildiğini, araç tahsis edildiğini, iş akdinin haksız ve geçerli bir sebep olmaksızın feshedildiğini, kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığını iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, prim, yıllık izin ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirkette 01.01.2010 tarihinde çalışmaya başladığını, 11.04.2011 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, davacının 21.11.2007 tarihinde çalışmaya başladığını iddia edildiği dava dışı ... ayrı bir tüzel kişilik olduğunu, ortaklık yapılarının farklı olduğunu, davalı şirketle arasındaki tek bağın kiracılık ilişkisi olduğunu, bu nedenle davacının dava dışı olan bu şirkete karşı dava açması gerektiğini, davacının tüm alacaklarının bordrolara düzenli olarak yansıtıldığını, davalı şirkette prim usulü çalışma şeklinde bir çalışma olmadığını, sürekli hale gelmemek üzere bir ödüllendirme yapılmış olması durumunda ise bunun prim olarak kabulünün mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, prim, yıllık izin ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı tanığı ... beyanına göre ilk 1,5 yıl yönetim kurulu asistanı sonrasında satış temsilcisi olarak görev yapan davacının dosyadaki bilgi ve belgelerden ve Dairemizden aynı gün temyiz incelemesinden geçen İstanbul 5. İş Mahkemesinin 2011/651 Esas, 2016/439 Karar sayılı emsal dava dosyası (Dairemiz Esas 2016/31008) içeriğinden Kıbrıs'a gönderilen misafir sayısına göre prim aldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının sadece prim aldığı aylar yönünden fazla mesai ücretinin % 50 zamlı kısmı hesaplanmış ise de, varılan sonuç hatalıdır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın mesai artıkça prim alacağı da artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışıldığının kabulü gerekir. Bu nedenle fazla çalışma ücretinin tüm hesap süresi yönünden sadece % 50 zamlı kısmının hüküm altına alınması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde faiz talebinde bulunulmadığı gerekçesiyle hüküm altına alınan alacaklara faiz hükmedilmemiştir.

Davacı vekilinin ıslah dilekçesinde faiz talebi olmamasına göre ıslah ile attırılan kısmlar yönünden faiz yürütülmemesi yerinde ise de, dava dilekçesinde talep edilen 50'şer TL'lik ilk miktarlar yönünden açıkça faiz yürütülmesi talep edildiğinden dava dilekçesi ile istenen miktarlara faiz yürütülmesi gerektiğinin gözden kaçırılması hatalıdır.

4-Hükmedilen alacakların net mi, yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK. nun 297/2. maddesine aykırı olup, bu durumun infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: